“หนูโกรธแล้วก็งอน”

เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว แต่มันเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า…จนกลายเป็นเรื่องปกติที่มีนาต้องเจอแทบทุกวัน จากตอนแรกที่เธอพยายามมองผ่าน พยายามบอกตัวเองว่า “ไม่เป็นไร” สุดท้าย…มันก็เริ่มสะสม สะสมจนบางครั้งเธอแทบเก็บอาการไม่อยู่ มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เธอถึงขั้นต้องไลน์ไปหาธาดา บอกให้เขา “เว้นระยะ” ในเวลางาน ซึ่งเขาเองก็ให้ความร่วมมืออย่างดี ไม่เคยทำให้เธอลำบากใจเลย ยิ่งแบบนั้น…ยิ่งทำให้มีนารู้สึกได้ชัดว่า ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เขา แต่มันอยู่ที่ “อีกคน” กิ๊ฟยังคงเข้าหา พูดคุย และวนเวียนอยู่รอบตัวธาดาไม่ห่าง ไม่ว่าจะเป็นตอนพัก หรือแม้แต่ช่วงงานที่ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกัน . . พรึ่บ! มีนาเดินเข้ามาในโถงกลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างแรง แรงกระแทกเบา ๆ สะท้อนอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ภายในโดยไม่ต้องใช้คำพูด สีหน้าของเธอตึงเครียด ดวงตานิ่งแข็ง ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างพยายามกลั้นอะไรบางอย่