“มันจะตัดกันได้ง่าย ๆ เลยหรอ” มีนาพูดเสียงเบา แต่แฝงความจริงจังชัดเจน
ธาดามองเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับทันที
“ได้สิ” น้ำเสียงเขามั่นคงกว่าที่เคย “พี่ตัดเขาออกจากชีวิตพี่ไปแล้ว ที่ยังต้องคุยหรือเจอหน้ากันก็เพราะเรื่องงานเท่านั้น”
เขาหยุดเล็กน้อย เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
“หรือ…อยากให้พี่ทำเรื่องย้ายกิ๊ฟไปแผนกอื่น หนูจะได้สบายใจ”
มีนาตาโตขึ้นทันที รีบส่ายหน้าแทบไม่ต้องคิด
“ไม่ต้อง ๆ ๆ จะบ้าหรอ” เธอรีบพูดขัด น้ำเสียงลนเล็กน้อย “ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้” มีนาหลบสายตานิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเบาลง
“แค่มีสถานะชัดเจน… แล้วพี่หมอไม่วอกแวกเรื่องผู้หญิง หนูก็โอเคแล้ว”
คำพูดของเธอจบลง บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วขณะ ธาดานั่งฟังนิ่ง ๆ ไม่ได้ตอบอะไรกลับทันที สายตายังคงมองเธออยู่แบบนั้น
ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างแนบเนียน หยิบบางอย่างออกมาเงียบ ๆ โดยที่มีนาไม่ทันสังเกต
