“พยายามหน่อยนะคะ”

ตอนนี้มีนากำลังเปลี่ยนน้ำเกลือให้ผู้ป่วยเตียงเก้าตามที่พี่ม่อนบอกไว้ มือของเธอทำงานอย่างคล่องแคล่วตามขั้นตอนที่คุ้นเคย สายตากวาดมองระดับน้ำในขวดอย่างละเอียด โชคดีที่เธอมาทันเวลา อีกนิดเดียวจริง ๆ น้ำเกลือคงแห้งขวดไปแล้ว แค่คิดก็อดรู้สึกปวดหัวขึ้นมาไม่ได้ ใครมันจะไปคิดว่า…เธอจะถูกเขาดึงเข้าไปอยู่ในมุมลับตาคนแบบนั้นอีกครั้ง ในห้องน้ำของโรงพยาบาล ทั้งที่มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยในสถานที่แบบนี้ แต่สุดท้ายเธอก็ยังเผลอปล่อยให้มันเกิดขึ้นจนได้ “โอ๊ยยย ไม่รู้แล้ว…” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองในใจ ก่อนจะสะบัดหัวเบา ๆ ราวกับพยายามสลัดภาพความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไป มีนาสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วรีบรวบรวมสติกลับมาอยู่กับงานตรงหน้า มือที่เคยชะงักไปเล็กน้อยกลับมาเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงอีกครั้ง จัดการเช็กสายน้ำเกลือและปรับระดับให้เรียบร้อย เธอพยายามทำทุกอย่างให้ดูเป็นปกติที่สุด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก่อนหน