“คุณหมอคะ… คือมันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ”
เสียงของกิ๊ฟอ่อนลงทันที สีหน้าที่เคยมั่นใจเมื่อครู่หายไปแทบหมด เหลือเพียงความลนลานและเสียจังหวะ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย มือกำกันแน่นอย่างพยายามตั้งสติ
ธาดาที่นั่งเงียบมาตลอด ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง สายตานิ่ง…แต่กดดันจนบรรยากาศในห้องเย็นวาบลงทันที
“พยาบาลกิ๊ฟ” เขาเรียกชื่อช้า ๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ครั้งนี้ผมจะยังไม่ยื่นเรื่องถึงเบื้องบน” คำพูดดูเหมือนจะเปิดทางให้
แต่ประโยคถัดมา
กลับทำให้คนฟังตัวแข็งทื่อ
“แต่ถ้ายังมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก…” ธาดาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตายังจับจ้องไม่วาง “ผมกับทางผู้ใหญ่ คงต้องคุยกันเรื่อง…ยึดใบประกอบวิชาชีพของคุณ” ก่อนที่ธาดาจะละสายตาจากกิ๊ฟ เขาก็หันไปทางพี่ม่อนแทน
“ม่อน…ดูแลเพื่อนด้วย” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความหมายชัดเจน
พี่ม่อนพยักหน้ารับทันที สีหน้าจริงจังขึ้นกว่าเดิม ส่วนกิ๊ฟยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไ
