“หลบหน้า🫠”

เช้าวันต่อมา… แสงแดดอ่อนของตอนเช้าสาดเข้ามาในโถงทางเดินผ่านช่องหน้าต่างยาวด้านปลายสุดของชั้น ความเงียบสงบของคอนโดในยามเช้าทำให้ทุกอย่างดูช้าลงกว่าปกติ ประตูห้องของธาดาเปิดออก เขาก้าวออกมาในชุดเรียบร้อยสำหรับไปมหาวิทยาลัย ผมที่จัดทรงไว้อย่างดี เสื้อเชิ้ตสีเรียบถูกเก็บชายเข้ากางเกงอย่างเนี้ย ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าห้องของตัวเองครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดทบทวนอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าประตูห้องข้าง ๆ ห้องของมีนา สายตาคมมองบานประตูนั้นนิ่ง ความทรงจำจากเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในหัวอย่างเลือนรางแต่หนักอึ้ง เขายกมือขึ้น แล้วเคาะลงไปสองครั้ง ก๊อก… ก๊อก… เสียงเคาะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของยามเช้า ชัดเจนพอให้รู้ว่ามีใครบางคนกำลังยืนรออยู่ด้านนอก ธาดายืนนิ่ง รอให้ประตูบานนั้นเปิดออก เวลาค่อย ๆ ผ่านไป เกือบหนึ่งนาทีแล้ว แต่ประตูตรงหน้าก็ยังคงปิดสนิท ไม่มีวี่แววว่าจะม