“แค่อาจารย์กับลูกศิษย์”

เช้าวันต่อมา… มีนาเดินเข้ามาในห้องเรียนก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ ขนมอย่างหมดแรง ร่างเล็กเอนพิงพนักเก้าอี้เหมือนยังไม่ตื่นดีนัก ขนมที่นั่งเหม่อมองโต๊ะอยู่ก่อนหน้านั้น พอเห็นเธอก็หันมามอง “มาแล้วหรอ” เสียงของขนมเอ่ยถามเรียบ ๆ แต่แปลกที่วันนี้เธอดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเหมือนทุกวัน “อืม” มีนาตอบสั้น ๆ พลางวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ แต่ในหัวของเธอกลับลอยย้อนกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อคืน หลังจากที่เธอรีบหนีธาดาขึ้นมาบนห้องได้สำเร็จ เธอก็ล็อกประตูทันที พร้อมทั้งเอนหลังพิงประตูอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะเข้ามาไม่ได้ แต่ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทั้งเคาะ ทั้งโทรศัพท์ และข้อความที่เด้งเข้ามาในมือถือไม่หยุด ตอนแรกมีนาคิดว่าเธอหนีเขาได้แล้ว แต่เธอคิดผิด เพราะจู่ ๆ เสียง ติ๊ด ของเครื่องอ่านคีย์การ์ดก็ดังขึ้น ก่อนที่ประตูห้องของเธอจะถูกเปิดออก มีนาที่กำลังยืนอยู่กลางห้องถึงกับหันไปมอง