ตอนที่ 12
เบื่อ
“ไม่ใช่นะคะ!”
“ไม่ใช่แล้วมันเพราะอะไร! สาเหตุอะไรที่ทำให้เธอต้องหลบหน้าฉัน? ตอบมาสิ!”
ชลธีร์ตะคอกถามพลางบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นเพื่อเค้นเอาคำตอบ บรรยากาศในห้องนอนกลายเป็นสมรภูมิอารมณ์ที่ร้อนระอุ วรรณาเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอไม่กล้าพูดออกไปหรอกว่าสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เธอเจ็บปวดจนต้องหนีหน้า คือความน้อยเนื้อต่ำใจที่กัดกินหัวใจเธออยู่ทุกวินาที
เธอละอายใจ... ที่แอบหึงหวงเขา ทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิด เธอเจ็บจุกที่อกเมื่อนึกถึงคำพูดของชลธารเรื่องผู้หญิงที่ 'เพียบพร้อม' คนนั้น ผู้หญิงที่มีเกียรติ มีหน้ามีตาในสังคม และคู่ควรจะยืนเคียงข้างชลธีร์อย่างสง่างาม ไม่ใช่ผู้หญิงคาวราคีที่เป็นเพียงเมียลับ ๆ ของลูกเลี้ยงอย่างเธอ
ความจริงที่ว่าเธอเป็นได้แค่ของต้องห้ามในเงามืดมันช่างโหดร้ายเหลือเกิน และเธอก็กลัว... กลัวว่าถ้าเธอยังอยู่ใกล้เขามากกว่านี้ เธอจะถลำลึกจนลืมไปว
