Doctor In Love พี่หมอขา…อย่ามาอ่อย

บทนำ “เขาว่ากันว่า…หมาแก่ขี้เอาจริงไหมคะ?” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมายู เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะยกขาทั้งสองขึ้นไขว้แล้วพาดบนโต๊ะทำงานตรงหน้า โต๊ะที่เจ้าของกำลังก้มอ่านเอกสารอย่างเคร่งเครียด เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอช้า ๆ สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ปลายรองเท้าเรียวเล็ก ขึ้นมาตามเรียวขา ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มยั่วอย่างไม่เกรงใจใคร “ก็เคยลองมาแล้ว…ยังไม่รู้คำตอบอีกเหรอ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ แต่แฝงความหมายบางอย่างไว้ชัดเจน มายูหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ปลายเท้าที่พาดอยู่บนโต๊ะโยกไปมาอย่างจงใจ ก่อนเธอจะค่อย ๆ ขยับแยกเรียวขาออกช้า ๆ ต่อหน้าผู้ชายตรงหน้า ราวกับกำลังท้าทายสายตาคมที่จ้องมองเธออยู่ไม่วาง “งั้นเฮียสิงหาคงขี้เอามาก ๆ เลยอ่ะ…” เสียงหวานเอ่ยยั่ว พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด “ก็เฮียเล่นจับมายูเอาทุกคืนเลยนี่นา” เธอยิ้มมุมปากอย่างคนรู้ทัน เหมือนตั้งใจจะปั่นหัวเขาให้หลุดจากความนิ่งที่ยึดไว้ตลอดเวลา สิงหามองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนคนกำลังกลั้นยิ้ม “ก็หนูยั่วเฮียก่อน…” เขาพูดเสียงต่ำ “ว่าแต่คืนนี้ มีของขวัญให้เฮียหรือยัง วันนี้มันคริสต์มาส” มายูเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนจะทำเสียงอ้อนลากยาว “เฮียต้องเป็นคนให้หนูหรือเปล่าอ่าา” สิงหาหัวเราะในลำคอเบา ๆ “เฮียมีให้หนูอยู่แล้วครับ…” รอยยิ้มดีใจปรากฏบนใบหน้าหวานทันที เธอลดขาลงจากโต๊ะ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง “งั้น…” มายูโน้มตัวลงกระซิบใกล้ ๆ “ของขวัญของมายู เฮียต้องไปแกะที่ห้องนะ… ห้องของเรา แค่สองคน… มืด ๆ” เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ พร้อมส่งสายตาท้าทาย ราวกับตั้งใจจะดึงเขาให้หลุดจากความนิ่งที่ยึดไว้ทั้งชีวิต “อยากเลิกงานแล้วสิ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบา ๆ คล้ายคนเริ่มหมดสมาธิ ทั้งที่กองเอกสารบนโต๊ะยังวางเรียงอยู่ตรงหน้า มายูหัวเราะในลำคออย่างขำ ๆ “ฮ่า ๆ มายูไปแล้วนะ ออกมานานแล้ว ต้องกลับไปดูคนไข้ต่อ” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น คนที่เมื่อครู่นั่งหลังตรงเคร่งขรึมก็ทิ้งน้ำหนักพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ใบหน้าคมที่เคยนิ่งเรียบกลับเปลี่ยนเป็นงอแงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “จะไปแล้วเหรอ…” น้ำเสียงลากยาวเหมือนเด็กโดนขัดใจ มายูไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงทำหน้าตาเสียดายเล็ก ๆ อย่างน่ารัก ดวงตากลมใสสั่นไหว ก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ ช้า ๆ สิงหาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นอ้าออกกว้าง “งั้น…มากอดหน่อย” เขาพูดเสียงอ้อนอย่างไม่คิดจะปิดบัง “เฮียไม่มีแรงทำงานแล้ว ขอกอดให้ชื่นใจหน่อย” ภาพคุณหมอที่ใคร ๆ มองว่านิ่งและเข้าถึงยาก กลับกลายเป็นผู้ชายขี้อ้อนในวินาทีนั้น มายูยิ้มทันทีที่เห็นท่าทางแบบนั้น เธอก้าวเข้าไปหาเขาโดยไม่ลังเล ยังไม่ทันที่มายูจะตั้งตัวดี แขนแข็งแรงของสิงหาก็โอบรัดรอบเอวเธอไว้แน่น ดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดกับตัวเขาในทันที แรงดึงที่ไม่ทันตั้งรับทำให้เธอเซเข้าหาอกกว้างอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของสิงหาจะซบลงแนบกับช่วงอกของเธออย่างเอาแต่ใจ “ไม่งอแงนะคะ… เดี๋ยวกลับห้องแล้วมายูให้กินนม” เธอพูดเสียงหวาน พร้อมยกมือขึ้นลูบศีรษะของเขาเบา ๆ อย่างเอ็นดู ราวกับกำลังปลอบเด็กตัวโต คำพูดนั้นทำให้สิงหาเงยหน้าขึ้นมองทันที สายตาที่เคยนิ่งกลับกลายเป็นอ้อนจัดอย่างไม่ปิดบัง “กินตอนนี้ไม่ได้เหรอ…” เสียงทุ้มพึมพำ ก่อนจะก้มหน้าลงไปซบกับช่วงอกของเธออีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ มายูหัวเราะเบา ๆ ปลายนิ้วยังลูบผมเขาไปมาอย่างใจเย็น “ถ้ามายูให้เฮียกินตอนนี้… เดี๋ยวมันจะเลยเถิดนะ” เธอกระซิบใกล้ ๆ พลางก้มลงเล็กน้อย “เก็บไว้กินที่ห้องดีกว่า มายูให้เฮียกินสองน้ำเลย” สิงหาชะงักไปนิด ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างคนมั่นใจ “ไม่พอหรอก… ระดับเฮีย ต้องห้า” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้มายูเผลอกลอกตาใส่ทันที แต่รอยยิ้มที่หลุดออกมาก็ชัดเจนว่า… เธอไม่ได้ปฏิเสธเลยสักนิด “หูยยย… ห้าก็ห้า” มายูหัวเราะอย่างยอมแพ้ ก่อนจะรีบพูดต่อเสียงใส “ปล่อยได้แล้วค่าา มายูต้องไปแล้ว” สิงหายอมคลายวงแขนออกช้า ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก่อนที่เธอจะได้ถอยห่าง เขาก็โน้มตัวเข้าไปอีกครั้ง ปลายจมูกโด่งกดฝังลงกับช่วงอกของเธอแรง ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว จนมายูสะดุ้งเล็กน้อย “หมั่นเขี้ยว…” เขาพึมพำเสียงต่ำ สายตาคมวาวขึ้นอย่างคนกำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้ “อยากจับกระแทกแรง ๆ ” ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาเหมือนกึ่งหยอก กึ่งจริง ทำให้หัวใจของมายูเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว “กระแทกแบบไหน แบบนี้หรอ?” สิ้นสุดประโยคของมายู เธอก็ยกขาข้างนึงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะทำท้าเด้งที่เป้าสองสามที เอวพลิ้วเบา ๆ ตามจังหวะ ราวกับกำลังล้อเล่น แต่ตาเธอกลับจ้องตรงมาที่เขาแบบไม่วาง “แบบนี้… ใช่มั้ยอ่ะ” เสียงเธอเบาลงนิดนึง ผสมความขี้เล่นกับความท้าทายเล็ก ๆ “มายูทำอะไร… อย่าทำแบบนี้” เสียงทุ้มในตอนแรกฟังดูดุจริงจัง จนคนฟังเผลอชะงักไปเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา มุมปากของสิงหากลับยกขึ้นช้า ๆ เหมือนกำลังกลั้นยิ้ม สายตาที่มองเธอไม่ได้มีความโกรธแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความหมายบางอย่างที่ชัดเจนเกินคำพูด “เก็บไว้ทำกับเฮียที่ห้องดีกว่า…” ประโยคท้ายถูกเอ่ยออกมาเบากว่าเดิม น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความหยอกล้อ จนแทบจะแยกไม่ออกว่าเขากำลังดุ…หรือกำลังยั่วกลับกันแน่ “ไปได้แล้ว เดี๋ยวเฮียเคลียร์เอกสารคนไข้ให้เสร็จ แล้วจะลงไปหา” สิงหาพูดพลางเหลือบตามองกองแฟ้มบนโต๊ะอย่างคนจำใจกลับสู่โหมดจริงจัง “โอเคค่ะ งั้นมายูไปแล้วนะ” “ค้าบบบ~~” เสียงตอบรับลากยาวอย่างอ้อน ๆ ดังตามหลังมา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว มือใหญ่เอื้อมไปจับไหล่บางของเธอให้หันหลังก่อนที่ฝ่ามืออุ่นจะแกล้งตีเบา ๆ ที่ก้นของเธออย่างหยอกล้อ มายูสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองเขาค้อน ๆ ส่วนสิงหากลับยืนยิ้มเหมือนคนทำสำเร็จ สายตาที่ส่งมามีทั้งความเอ็นดูและความหวงปนกันอย่างชัดเจน หลังจากมายูเดินออกจากห้องทำงานไปแล้ว สิงหายังคงนั่งมองแผ่นหลังบางที่ค่อย ๆ หายลับไปจากสายตาอยู่นาน ความเงียบในห้องกลับเข้ามาแทนที่ทันที เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอนตัวกลับมานั่งหลังตรงเหมือนเดิม พยายามดึงสติให้กลับเข้าสู่โหมดการทำงาน แต่ภาพรอยยิ้มยั่วเย้าและท่าทางซุกซนของเธอกลับวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด สิงหาสบถเบา ๆ ในลำคออย่างคนหงุดหงิดกับตัวเอง มือหนายกขึ้นลูบหน้าแรง ๆ “แม่งเอ๊ย…” น้ำเสียงแหบต่ำพึมพำออกมาแทบไม่เป็นคำ ราวกับกำลังกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน “อยากเyดเธอฉิบหาย”