ริกเกอร์ใช้เวลาซ้อมไม่นาน ก็ขับรถเข้ามาเก็บ คุยกับทีมช่างและดูสถิติตัวเอง ก่อนจะไปเปลี่ยนชุดออกมาหาเด็กน้อย
"ปะกลับ"
"...."แสนดีไม่ได้ตอบอะไร ลุกเดินนำหน้าริกเกอร์ออกไปขึ้นรถ
ริกเกอร์ที่ตอนแรกไม่ได้สังเกตก็คิดว่าสถานการณ์ปกติ แต่ระหว่างทางเขาก็สังเกตถึงความผิดปกติของเด็กน้อย เพราะเธอนั่งเงียบเกินไป แสนดีของเขาต้องพูดเจี๊ยวจ๊าว พูดนั่นนี้ให้เขาฟังไม่หยุด
"เป็นอะไร"ริกเกอร์ละสายตาจากถนนไปมองเสี้ยวหน้าหวานที่บึ้งตึง
"เปล่า"เธอตอบเสียงเรียบ แต่ตายังมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ไม่หันไปสบตา
"ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า"ริกเกอร์ยื่นมือไปอังหน้าผากเล็กดู แต่อุณหภูมิปกติ
"เปล่าคะ"เธอดึงมือโตออกมาจากหน้าผากลงมากุม สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ริกเกอร์เห็นแบบนั้นก็ยิ่งเป็นห่วง รีบขับรถกลับบ้าน โดยกุมมือเล็กตลอดทาง
พอกลับมาถึงบ้านเด็กน้อยทานข้าวเสร็จก็รีบขึ้นไปอาบน้ำ ทำตัววุ่นกับงานตัวเอง ไม่วอแวสนใจริกเกอร์เหม
