เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูดับลงอย่างนุ่มนวลตรงหน้าร้านกาแฟเล็กๆ สไตล์ลอฟต์อบอุ่นที่ตั้งอยู่ริมถนนย่านพักอาศัย พันทิวาลงจากรถพร้อมเป้สะพายใบเล็กและลมหายใจแผ่วสบายใจราวกับได้กลับเข้าพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง ขณะเดียวกันวัชระก็ก้าวตามลงมาเหมือนตั้งใจจะส่งให้ถึงประตูร้านแบบไม่ปล่อยห่างแม้แต่ก้าวเดียว
“ขอบคุณค่ะที่มาส่ง” เธอเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะผลักประตูกระจกเข้าไปด้านใน
วัชระยิ้มมุมปากตามสไตล์คนกะล่อนที่ไม่ยอมแพ้เรื่องใดง่ายๆ
“ผมยังไม่รีบกลับหรอก ขอแวะดื่มกาแฟสักแก้วแล้วค่อยไปได้มั้ยครับ”
“นี่มันหกโมงกว่าแล้วนะคุณ ดื่มกาแฟตอนนี้ไม่กลัวนอนไม่หลับหรือไง” พันทิวาชะงัก แล้วหันมามองเขาแบบงงๆ
“ปกติผมทำงานกลางคืนครับ ไม่ต้องห่วงจะนอนไม่หลับ เพราะผมหลับตั้งแต่เช้าถึงเที่ยงอยู่แล้ว” เขาตอบหน้าตาเฉย แววตาเป็นประกายอย่างคนตั้งใจหาเรื่องจะอยู่ที่ร้านต่อ
แม้จะถอนหายใจอย่างปลงๆ แต่พันทิวาก็เปิดประตูใ
