หลายชั่วโมงต่อมา
ลมทะเลยามค่ำของฮ่องกงพัดแรงจนได้กลิ่นเค็มจัดลอยปะปนมากับกลิ่นสนิมและฝุ่นในอากาศ แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าที่รายล้อมอยู่ไกลลิบฉาบท้องฟ้าให้กลายเป็นสีม่วงหม่น แต่ในมุมเมืองที่ห่างไกลแสงสีออกมาเล็กน้อย อาคารโกดังร้างสามชั้นริมท่าเรือกลับมืดทึบ เงียบงันและเย็นเยียบประหนึ่งหลุมศพขนาดใหญ่ที่รอจะกลืนชีวิตใครสักคนเข้าไปให้หายลับ
เสียงคลื่นกระแทกตอม่อสะพานดังสลับกับเสียงโลหะเก่าเสียดสีกันเบาๆ ทุกครั้งที่ลมโหมผ่าน เสียงฝีเท้าหยาบกระแทกพื้นคอนกรีตดังสะท้อนอยู่ภายในโถงว่างเปล่าของชั้นล่าง ผนังปูนแตกระแหงมีคราบชื้นเกรอะกรังเหมือนร่องรอยอดีตที่ไม่มีใครเหลียวมองอีกต่อไป
กลางพื้นที่โล่งของโกดัง ชั้นหนึ่งถูกปรับเปลี่ยนให้เป็น ‘เวทีชั่วคราว’ สำหรับการต่อรองที่ไม่เป็นธรรมที่สุดในชีวิตของคนคนหนึ่ง
ลัลน์ลลิตถูกบังคับให้นั่งคุกเข่าอยู่บริเวณเสากลางโกดัง แขนทั้งสองถูกมัดไพล่หลังด้วยเชือกไนลอน
