“อื้อ...คุณเมฆ! อย่าค่ะ เดี๋ยวลูกได้ยิน…”
“ลูกหลับอยู่ครับ” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ “ผมห้ามใจไม่ไหวจริงๆ นะคุณลัลน์...ขอผมชื่นใจภรรยาผมสักนิดสักหน่อยก็ยังดี การอยู่ใกล้คุณโดยไม่ได้แตะต้องมันทรมานมากรู้รึเปล่า”
ลัลน์ลลิตหน้าแดงจนแทบระเบิด แต่ก็ไม่กล้าเสียงดัง ได้แต่กระซิบดุเขาเบาๆ
“คุณมันคนเอาแต่ใจ…”
“กับคุณเท่านั้นครับ”
เขาตอบรับทันที และก่อนที่เธอจะทันถลึงตาใส่ เขาก็จูบเธออีกครั้งหนึ่ง แม้จะไม่ยาวนานเท่าครั้งแรกแต่ก็ทิ้งความอุ่นวาบไว้ทั่วริมฝีปากเธอได้เป็นอย่างดี
ท้ายที่สุด เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าหลับตาแล้วปล่อยให้เขาได้ทำในสิ่งที่อยากทำต่อไปอีกหน่อย ก่อนปล่อยให้เขากอดแขนเธอจากอีกฝั่งเหมือนเดิม ในขณะที่มะลิกอดจากอีกด้านหนึ่ง จนเธอรู้สึกราวกับว่าตอนนี้มีลูกสองคนไปแล้ว แม้คนที่อยู่ในท้องจะยังไม่ลืมตาขึ้นมาดูโลกก็ตาม
ไม่นานนัก ความง่วงก็เข้าครอบงำ เธอค่อยๆ ผล็อยหลับไปท่ามกลางลมหายใจ
