“คุณแม่ คุณลุง มานอนด้วยกันสิคะ”
“เธอรู้มั้ยว่าความจริงผมไม่ได้แก่ขนาดนั้น เรียกพี่ก็ยังได้เลย”
เมฆินทร์หันมามองค้อนเจ้าสาวนิดๆ
“เรียกคุณลุงก็ดีแล้วค่ะ ฟังดูอบอุ่นออกจะตาย” เธอยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง
“แต่ผมอายุสามสิบสี่เองนะคุณลัลน์ ตอนที่เธอเรียกผมว่าลุงครั้งแรกผมก็อยากจะบอกให้เรียกพี่อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นมันยุ่งๆ เลยยังไม่ได้เคลียร์ให้เข้าใจ”
“เด็กหกขวบเรียกคุณว่าคุณลุงก็ไม่แปลกค่ะ อย่าคิดมากเลย”
เขาเบือนหน้าไปอีกทางแต่ปากกลับยกยิ้มบางอย่างห้ามไม่อยู่
“คุณนี่...”
“ฉันอะไรอีกล่ะคะ?”
“จงใจแกล้งผมแน่ๆ”
“ฉันก็แค่ห่วงลูกค่ะ” เธอตอบนิ่งๆ แต่แววตาแพรวพราว
“คุณเองก็บอกแล้วว่าจะตามใจฉันทุกอย่าง คืนนี้ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าคุณเมฆินทร์ผู้ยิ่งใหญ่จะอดทนได้เก่งแค่ไหน”
เขามองหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ
“ก็ได้ คืนนี้ผมจะตามใจคุณ...แต่จำไว้ว่าผมจะทวงคืนให้หมดทุกนาทีที่
