“ลัลน์รู้มั้ย ก่อนที่แม่จะตัดสินใจแต่งงานกับพ่อ แม่เองก็เคยกลัวเหมือนกัน เพราะตอนนั้นพ่อของหนูก็ขึ้นชื่อเรื่องของสาวๆ ไม่น้อยเลย แต่ถ้าในวันนั้นแม่เอาแต่กลัวและวิ่งหนี วันนี้แม่ก็คงไม่มีโอกาสได้พบรักแท้และมีลูกสาวที่น่ารักถึงสองคนแบบนี้หรอก อย่าปล่อยให้ความกลัวเป็นเครื่องนำทางจนทำให้หนูไม่พบกับแสงสว่างเลยนะจ๊ะ แม่เองก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าจะดีกับลูกสาวแม่ได้สักแค่ไหน แต่ถ้าเราไม่ลองก้าวต่อไป เราคงไม่รู้ว่าจะสามารถเดินต่อไปได้ไกลแค่ไหน จริงรึเปล่า”
ลัลน์ลลิตหลุบตาลง น้ำตาไหลรินออกมาอย่างช้าๆ เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเศร้า แต่เพราะกำแพงที่เคยตั้งไว้เริ่มร้าวลงทีละน้อย
เห็นอย่างนั้นลลิตาก็เช็ดน้ำตาให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยน
“หนูคิดว่าพ่อของหนูจะกล้ายกหนูให้ฝ่ายนั้นง่ายๆ เหรอคะ ถ้าเค้าไม่เห็นความจริงใจจากคุณเมฆ พ่อหนูรักหนูมากที่สุดในโลก ในเมื่อเค้าตัดสินใจเลือกคนนี้ก็แปลว่าเค้ามั่นใจแล้วว่าคุณเมฆน่ะดีพ
