แววตาของลัลน์ลลิตไหววูบ เธอเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าเขากล้ามาบอกความจริงกับบิดาด้วยตัวเอง หรือเหตุผลที่เขารีบกลับกรุงเทพฯ ก็เพราะเรื่องนี้...
“ลัลน์...หนูจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอลูก”
“หนู...ขอโทษค่ะ ที่ไม่บอกพ่อกับแม่แต่แรก”
“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องขอโทษอะไรหรอกลูก อีกอย่างเรื่องนี้ก็ยังไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่ากับอีกเรื่องที่พ่อจะบอก”
“ยังมีอะไรอีกเหรอคะคุณ” ลลิตาถามขึ้น
“นอกจากเค้าจะมาบอกความจริงกับพ่อแล้ว เค้ายัง...มาขอให้พ่อยกหนูให้แต่งงานกับเค้าด้วย”
“ไม่นะคะ หนูไม่แต่งกับเค้า” ลัลน์ลลิตรีบปฏิเสธทันที
“งั้นหนูบอกพ่อหน่อยได้มั้ย ว่าทำไมหนูไม่แต่ง เพราะหนูเกลียดเค้าเหรอลูก” บิดาถามขึ้นอีกครั้ง
“เปล่าค่ะ หนูไม่ได้เกลียดเค้า หนูแค่...ไม่คิดว่าเราสองคนจะไปกันรอด เราแตกต่างกันเกินไป และหนูไม่คิดว่าการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมันจะลำบากอะไร”
“แค่นั้นเองเหรอเหตุผลที่หนูไม่ให้โอกาสเ
