ตอนแรกเธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ เหมือนเป็นแค่เรื่องเล็กๆ ที่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก แต่เมื่อวันหนึ่งเขาไม่อยู่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาแล้วไม่เห็นดอกไม้ช่อใหม่ในแจกันหัวใจกลับเต้นแผ่วเบาอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกเล็กน้อยแต่อบอุ่น เหมือนความเคยชินที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตโดยไม่รู้ตัว
ทุกเที่ยง เขาจะโผล่มาพร้อมรอยยิ้มมุมปากนั่นเสมอ
“ไปกินข้าวกับผมมั้ย”
เสียงของเขาติดจะเรียบแต่มั่นคงเหมือนคนที่รู้ว่าคำตอบจะเป็นยังไง และเธอก็ตอบกลับไปด้วยประโยคเดิมทุกครั้ง
“ขอโทษค่ะ ฉันมีนัดแล้ว”
เกมที่ทั้งคู่เล่นกันดำเนินไปแบบนั้นทุกวัน ราวกับบทซ้ำของละครที่ไม่รู้ว่าจะจบลงตอนไหน เขาไม่เบื่อจะชวน เธอไม่เบื่อจะปฏิเสธ ทุกอย่างดูนิ่งสนิทแต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างขยับอยู่ใต้ผิวน้ำที่ไม่มีใครพูดถึง
แต่วันนี้กลับต่างออกไป...
ตั้งแต่เช้าจนสาย แจกันบนโต๊ะยังคงว่างเปล่า ดอกไม้ช่อเดิมแห้งกรอบจนกลีบเริ่มร่ว
