และสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น มันก็เป็นเพียง “ความผิดพลาด” ไม่ใช่ความตั้งใจ
เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกลืนความขื่นขมในลำคอ
ทว่าภาพในคืนนั้นกลับแทรกเข้ามาอย่างไม่ปรารถนา
สัมผัสจากปลายนิ้วของเขา ลมหายใจร้อนข้างแก้ม เสียงกระซิบเบาๆ ที่เธอไม่อาจลืมได้
มันไม่ใช่ความรัก...แต่กลับฝังลึกในความทรงจำมากพอที่จะทำให้เธอเจ็บทุกครั้งที่นึกถึง
“พอได้แล้วลัลน์...” เธอบอกตัวเองเสียงสั่นขณะพับโน้ตบุ๊กลง
“อย่ากลายเป็นของเล่นของผู้ชายแบบนั้นอีกเลย คนอย่างเขาไม่มีค่าพอให้เธอต้องนึกถึงด้วยซ้ำไป”
หญิงสาวพยายามตั้งสติ กลืนก้อนสะอื้นที่ค้างอยู่ในลำคอ เธอลุกขึ้น เดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน มองเงาของตัวเองที่สะท้อนกลับมา
ใบหน้าในกระจกดูซีดเซียว ดวงตาบวมแดงเล็กน้อยจากการนอนไม่พอ แต่ในแววตานั้นกลับมีบางอย่างที่ยังไม่ยอมแพ้
“ชีวิตต้องเดินต่อไป...เรื่องในอดีตก็ให้มันจบลงแค่นั้นแหละดีแ
