การจากลา

"ไหม ตื่นเถอะ"  เสียงเรียกเบาๆ ทำให้ชลิดารำคาญ  "ไหม  ตื่น" เสียงนั้นไม่เงียบแถมเขย่าตัวเธอด้วย  ชลิดาพลิกตัวหนี  ซบหน้าลงกับหมอน  "อย่ายุ่ง จะนอน"  เธอตอบกลับอย่างรำคาญ "ถ้าไม่ตื่นพี่ปล้ำนะ"  เสียงนั่นทำให้เธอรู้สึกตัว ทะลึ่งตัวพรวดจากที่นอน  สมองปะติดปะต่อเรื่องเมื่อคืน เธอเมา แล้วก็.......  "กรี๊ด...ไอ้บ้า" เสียงวี๊ดแสบแก้วหู  ไรวินท์รีบเอามืออุดปากชลิดาให้เงียบ  "ไหม..หยุดกรี๊ด  คุยกันดีๆ  พี่ขอโทษ"     หนอย..มันขอโทษได้ด้วยเหรอ  ชลิดานึกในใจ  แต่โวยวายไม่ได้เพราะถูกปิดปากอยู่  ไรวินท์กอดเธอทั้งตัว  เมื่อเห็นเธอค่อยๆ สงบลงจึงคลายมือที่อุดปากเธอออก "ออกไป  ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว  ฉันไม่น่าไว้ใจคุณเลย"  เธอไล่ "ไม่ไป  เราต้องตกลงกันให้รู้เรื่อง"  เขาตอบ  ชลิดาดิ้นให้เขาปล่อย แต่เขารัดร่างเธอแน่นขึ้น "ดิ้นเข้า..เดี๋ยวพี่ตื่นนะ"  ชลิดาหยุดกึก เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างใหญ่ที่กอดเธออยู่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย  อะไรแข็งๆ ดุนดันสะโพกเธออยู่   "ปล่อยเถอะค่ะ  คุยดีๆ ก็ได้"  เธอเปลี่ยนท่าทีฉับพลัน  ไรวินท์ก้มลงหอมแก้มนวลแรงๆ  "ไปอาบน้ำก่อน แล้วมากินอาหารเช้ากันครับ  หรือไม่ไปก็ได้ จะได้กินอย่างอื่นแทน"   "ไปแล้วค่ะ ปล่อยสิ" เธอรีบพูด  เมื่อเขาคลายวงแขนชลิดารีบลุกจากที่นอนหายเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ไรวินท์มองตาม  เขาคิดในใจว่าคงต้องเปลี่ยนแผนแล้วจากที่ว่าจะอยู่ที่นี่แค่ 10 วัน     เมื่อชลิดาออกจากห้องน้ำ  เธอแต่งตัวเรียบร้อย  ไรวินท์รออยู่แล้วที่โต๊ะอาหาร  พร้อมกับชุดอาหารเช้าง่ายๆ "นั่งสิไหม  ทานอาหารกัน พี่ตื่นมาทำให้ตั้งแต่เช้า"   ชลิดาเดินมานั่ง ไม่ตอบอะไร  เธอทานอาหารเงียบๆ  สักพักเธอจึงถาม "คนของคุณจะมารับวันไหน"  แต่ไรวินท์ไม่ตอบ  เธอจึงพูดต่อ "ฉันไม่สะดวกใจให้คุณอยู่ที่นี่แล้ว  รีบให้คนของคุณมารับละกัน"  ไรวินท์ขบกรามแน่น เขารู้ว่าเขาผิดเมื่อคืน  แต่เขาอยากรับผิดชอบ "พี่อยากรับผิดชอบ  พี่ล่วงเกินไหม"  เขาบอก "คุณจะรับผิดชอบแบบไหน  จะแต่งงานกับฉันเหรอ"  ชลิดาย้อนถาม  ไรวินท์นิ่งอึ้ง แน่นอนเขาไม่ได้คิดถึงขั้นนี้ ชลิดาหัวเราะ  นึกตลกตัวเองที่ถามออกไป  "ช่างเถอะ  ฉันก็ไม่ได้อยากแต่งงานด้วยเหตุผลสั่วๆ แบบนี้เหมือนกัน"   "การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่  ถึงพี่จะไม่ได้คิดมาก่อน แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ในอนาคต  พี่ขอโอกาสให้เราศึกษาคบหากันก่อนได้รึเปล่าไหม  ส่วนตอนนี้ถ้าไหมต้องการอะไร  เงิน บ้าน รถ พี่ให้ได้ ไหมต้องการเงินเท่าไหร่ก็ได้"  เขาพูดแต่ต้องหยุด เมื่อชลิดากระแทกแก้วน้ำลงกับโต๊ะ "ฉันไม่ได้ขายตัว  ถ้าถามว่าต้องการอะไร  ฉันบอกแล้วว่าอยากให้คุณออกไปจากห้องฉันสักที"   "พี่อยากรับผิดชอบ  ไหมคุยกันดีๆ เถอะ"  โทรศัพท์ส่วนตัวของเขาดัง ไรวินท์รับสายสีหน้าเครียดขึ้น   "อืมม..   ได้  เข้าใจแล้ว แค่นี้นะ"  เขาพูดกับปลายสายสั้นๆ  ก่อนจะวางไป มองหน้าเธอด้วยสีหน้าลำบากใจ   "ไหม  พ่อแม่พี่ได้รับอุบัติเหตุที่นิวยอร์ค  พี่ต้องรีบกลับไปดูท่านคืนนี้"   "ค่ะ  เดินทางโชคดีนะคะ"  ชลิดาตอบ  "บ่ายนี้ฉันต้องไปธุระ คุณจะกลับไปก็ไปได้เลย ไม่ต้องรอลา  เราลากันตรงนี้เลยละกัน"  เธอพูด   "ไหมอย่าพูดแบบนี้  ไหมกำลังโกรธพี่"  "เปล่าค่ะ ไม่ได้โกรธ ฉันขอบคุณต่างหากที่คุณจะออกไปจากห้องฉันสักที"  เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น  ชลิดากดรับสาย "มาแล้วเหรอ  ฉันกำลังลงไปเดี๋ยวนี้ล่ะ  รอแปบ"  เธอวางสายแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าถือ  เตรียมจะออกไปจากห้อง  มือกำลังแตะประตู  แต่ไรวินท์ก้าวยาวๆ กอดเธอไว้จากด้านหลัง "ไหม  พี่จะรีบไปรีบกลับ" ชลิดาแกะมือเขาออกจากตัว  "ไม่ต้องหรอกค่ะ  เราแค่บังเอิญมาเจอกันเฉยๆ ไม่ได้จำเป็นต้องพบกันอีก  ขอให้คุณเดินทางปลอดภัยละกัน  โชคดีค่ะ"  เธอเปิดประตูแล้วก้าวออกไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย  ทิ้งให้ไรวินท์ยืนอยู่ตรงนั้น   คืนนั้นชลิดากลับเข้าห้องมาในเวลาเกือบสองยาม  พบว่าห้องมืดสนิท ไม่มีเสียงใดๆ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ในห้องอีกแล้ว  "เขาคงไปแล้ว" เธอคิดในใจ  ชลิดาเปิดไฟ เปิดแอร์  สภาพห้องเรียบร้อย  ถ้วยจานบนโต๊ะอาหารถูกเก็บล้างเข้าที่เหมือนว่าเมื่อ  7 วันที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครเข้ามาในห้องนี้  เธอทรุดตัวนั่งลงที่โซฟาพบว่ามันยังมีกลิ่นไอของผู้ชายคนนั้นอยู่  ชลิดาร้องไห้เงียบๆ บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงร้อง  เสียดายตัวหรือเสียใจที่เขาไป เธอนั่งอยู่เงียบๆ สักพักเห็นซองสีขาววางบนโต๊ะข้างโซฟา  จึงหยิบมันมาดู  มีกระดาษ 2 แผ่นในนั้น  แผ่นแรกเป็นโน้ตเล็กๆ มีใจความว่า “ไหม พี่ขอโทษที่ต้องไปก่อนไหมจะกลับมา  เครื่องจะออกพี่ต้องรีบไปดูแม่  พี่ขอเวลาจัดการเรื่องทางโน้นให้เรียบร้อย แล้วพี่จะรีบกลับมาหา รอพี่นะครับ ไรวินท์   ปล.พี่เขียนเช็คให้ไหม 3 ล้านบาท  มันไม่ใช่ค่าตัว ไม่ใช่ค่าอะไรทั้งนั้น พี่ให้เพราะอยากให้  ไหมจะเอามันไปทำอะไรก็ได้   ปล.2 ดูแลตัวเองดีๆ พี่เป็นห่วง” ####################### เธอพลิกดูกระดาษอีกแผ่น เป็นเช็คเงินสดจำนวน 3 ล้านบาทตามที่เขาบอก  ชลิดาไม่ใช่คนโลกสวยที่จะฉีกเช็คนั้นทิ้ง ถ้าจะมีการฉีก  เธอขอฉีกเนื้อผู้ชายคนนั้นดีกว่า  เธอเก็บเช็คใบนั้นใส่กระเป๋าถือรอเอาไปฝากเข้าบัญชีในวันรุ่งขึ้น  เงินส่วนตัวเธอพอมี  แต่ชีวิตที่โดดเดี่ยวไม่มีทั้งพ่อและแม่เหลืออยู่ ทำให้เธอไม่ประมาทกับชีวิต  และเลือกที่จะเก็บเงินก้อนนี้ไว้เป็นทุนสำรองให้ตัวเองเผื่อวันข้างหน้า ชลิดาตัดสินใจที่จะบอกคืนห้องที่นี่และหาที่พักอยู่ใหม่ เพราะมองไปตรงไหนเธอก็เห็นแต่เงาของผู้ชายคนนั้นในห้องนี้  เธอยอมรับว่าไม่สามารถทำใจได้เลยที่จะอยู่ที่เดิม  โดยที่อยู่ใหม่เป็นบ้านหลังเล็กๆ เธอตัดสินใจใช้เงินที่ไรวินท์ให้ไว้ซื้อบ้านหลังเล็กพื้นที่ประมาณ 60 ตร.ว. เป็นบ้านชั้นเดียว มีพื้นที่ปลูกต้นไม้พอสมควร  เพื่อนบ้านดี ถึงจะอยู่นอกตัวเมืองแต่ก็ไม่เปลี่ยว  ราคาที่ดินยังไม่แพง  ใช้เวลาขับรถเข้าเมืองมาทำงานประมาณ 15 นาทีก็ถึง  ######################### สองเดือนต่อมา  เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการผะอืดผะอม  เวียนศีรษะ และไม่มีแรง  เธอนอนคิดอย่างไม่เข้าใจตัวเอง  เอ...หรือเมนส์จะมา  เมนส์  ประจำเดือน คิดถึงตรงนี้ใจหายวาบ  เธอไม่มีประจำเดือนมากี่เดือนแล้ว  จำไม่ได้ว่าใช้ผ้าอนามัยครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่  เธอลูบท้องโดยอัตโนมัติ  คืนนั้น...ไรวินท์ไม่ได้ป้องกัน  และเธอก็ลืมกินยาคุมฉุกเฉิน ชลิดาใช้มือลูบหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือเสียใจ  สิ่งที่เธอทำได้คือเปิดแอพเซเว่น สั่งซื้อของเดลิเวอรี่ และแน่นอนในสินค้าที่สั่งมีที่ตรวจครรภ์ด้วย     ################### ชลิดาเดินออกจากห้องน้ำ ด้วยอาการอ่อนระโหยโรงแรง  เธอทานอะไรไม่ได้ อาเจียนออกหมด  ในมือมีที่ตรวจปัสสาวะ  ขึ้นสัญลักษณ์สองขีดชัดเจน  เธอคิดถึงพ่อของลูก  ไม่รู้ว่าเขากลับมาหาเธอตามที่บอกรึเปล่า เพราะเธอเปลี่ยนเบอร์ ย้ายที่อยู่  ย้ายที่ทำงานทั้งหมด  และดีใจที่ตัวเองทำเช่นนั้น  อย่างน้อยในโลกที่โดดเดี่ยวเธอก็ยังมีลูกเป็นของขวัญ  เพราะชลิดาไม่เคยคาดหวังถึงการแต่งงานกับไรวินท์  เขาเป็นคนรวย เป็นนักธุรกิจ ผู้หญิงที่เคียงข้างเขาต้องเป็นคนที่ส่งเสริมเขาได้ ไม่ใช่เธอ  และถ้าเขารู้ว่าเธอท้อง  อย่างดีก็อาจจะส่งเสียเลี้ยงดูเธอและลูกในฐานะบ้านเล็ก  อย่างร้ายก็แย่งลูกไปจากเธอ ด้วยฐานะชลิดารู้ดีว่าเธอสู้เขาไม่ได้แน่ๆ