“เป็นอะไรไปครับหยา ทำไมไม่พูดอะไรกับผมบ้างเลย”
สามีป้ายแดงทักท้วงเมื่อภรรยาหมาดๆ ของเขาเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง มือเล็กๆ นั่นก็กุมกันแน่นอยู่บนตัก ท่าทางราวกับมีเรื่องเครียดมากมายที่คิดไม่ตก
“หยาคิดอะไรเพลินๆ ค่ะ”
คำเรียกแทนตัวที่เปลี่ยนไปหลังจากที่เธอจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงในคำขอจดทะเบียนสมรสทำเอาหัวใจดวงโตอุ่นวาบเต้นรัว ไม่เคยคิดเลยว่าการมีเมีย มันจะมีความสุขขนาดนี้
“ไม่ต้องเครียดนะ ต่อไปนี้ให้เป็นหน้าที่ของผม หยาเป็นเมียผมแล้วนะครับ ให้ผมเป็นคนดูแลหยากับลูกนะ ผมรักหยา หยารู้ใช่ไหม”
“หยารู้ค่ะ”
“หยารักผมไหมครับ”
“หยาก็รักคุณค่ะ คิดว่าที่หยายอมให้คุณเอาเงินสิบล้านมาจ้างเป็นแฟน เอาเงินร้อยล้านมาจ้างจดทะเบียนสมรส เพราะหยาเห็นแก่เงินหรือไงคะ ที่ยอมทุกอย่างก็เพราะรักหรอก คนอย่างปั้นหยา ถ้าไม่รัก ต่อให้เอาเงินพันล้านมากองตรงหน้าก็ไม่แต่งค่ะ”
“หึหึ น่ารักจริง ตอนนี้เราเป็นผัวเมียกันจริงๆ
