คนตัวบางที่เพิ่งลงมาจากห้องนอนเพื่อเดินเล่นแก้เซ็ง วิ่งถลาเข้ามาหาลุงสุดที่รักที่ดูแลเธอมาตั้งแต่จำความได้ แต่กลับต้องชะงักเมื่อด้านข้างของลุงก้องของเธอ มีชายหนุ่มคุ้นหน้าที่เธอคิดถึงเขาทุกลมหายใจ
แม้จะตกใจแต่ก็เลือกที่จะทิ้งตัวลงนั่งข้างคุณลุงคนโปรดแล้วกอดเขาแน่นๆ เหมือนที่เคยทำตั้งแต่จำความได้
“หยาคิดถึงลุงก้องจังเลยค่ะ แต่เอ๊ะ นี่ยังไม่ทันถึงวันเกิดใครเลย ทำไมลุงก้องมาหาพวกเราได้ล่ะคะ”
“พอดีลุงมีธุระ”
“ดีจังค่ะ มีธุระบ่อยๆ นะคะ หยาคิดถึ๊งคิดถึงลุงก้อง”
ถ้อยคำออดอ้อนราวกับยังเป็นเด็กน้อยผมแกละของเธอ ทำให้ทุกคนในห้องพากันอมยิ้มมีความสุข ที่วันนี้เธอดูกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เพราะตลอดเกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอแทบไม่พูดคุยกับใครเลย ถ้าไม่นั่งเหม่อ ก็เดินเล่นชมสวนแบบเหม่อลอย แล้วก็นอนหลับแทบทั้งวันเท่านั้น
แม้ใบหน้าเล็กๆ นั่นจะแนบอยู่กับอกแกร่งของคุณลุงคนโปรด แต่ดวงตากลมโตเปล่งประก
