เจ้าของบ้านทั้งสามคนมองแขกผู้มาเยือนในยามวิกาลแล้วก็ต้องถอนหายใจยาว ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาและทรงเสน่ห์ที่ห่างหายจากบ้านหลังนี้ไปร่วมสัปดาห์ดูทรุดโทรมราวกับซากศพ ดวงตาหม่นแสงราวร่างไร้วิญญาณ
“ทำไมที่รักอยู่ในสภาพนี้คะพี่ก้อง”
อริสามองหลานชายที่ยังคงอยู่ในตำแหน่งลูกเขยด้วยแววตาสั่นระริกอย่างสงสารจับใจ อย่าว่าแต่ลูกชายของก้องภพเลยที่อยู่ในสภาพร่างไร้วิญญาณเช่นนี้ ลูกสาวของเธอเองก็ไม่ต่างกัน ทุกวันนี้ทั้งซูบผอม ใบหน้าอมทุกข์ไร้ความสุข ข้าวปลาอาหารแทบไม่ยอมแตะ จนโรคกระเพาะถามหาเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น
เธอไม่เข้าใจเลย ว่าเด็กพวกนี้จะทรมานตัวเองเล่นกันทำไม ในเมื่อดูก็รู้ว่าหัวใจคนทั้งคู่รักและโหยหากันขนาดไหน
“ก็เล่นข้าวปลาไม่กิน กินแต่เหล้า หมกตัวอยู่แต่ที่บาร์ ไม่ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันบ้างเลยก็เป็นแบบนี้แหละ แล้วตัวแสบของพี่ล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
“ไม่ต่างกันหรอกค่ะ”
“หยาเป็นอะไรครับคุณอา”
“เ
