EP.4 ค่าตัวเท่าไหร่

หมวย โลกที่สองของฉันกำลังจะจบลงแล้ว... ตอนนี้เป็นเวลาที่ผับกำลังจะปิดแล้ว ความรู้สึกโล่งใจผสมกับความหวาดระแวงยังคงเกาะกุมจิตใจของฉันอยู่ ฉันเดินออกมาจากห้อง VIP 6 อย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามเร่งฝีเท้าให้ห่างจากห้องนั้น ความอึดอัดใจจากการถูกจ้องมองจาก คุณคลาส ยังคงติดอยู่ในความรู้สึกของฉัน มันเป็นสายตาที่เหมือนมีดกรีดลงบนผิวหนัง และตอนนี้...มันเหมือนถูกฝังลงไปในความทรงจำแล้ว "รีบไปเปลี่ยนชุด แล้วรีบกลับคอนโด..." ฉันย้ำกับตัวเองในใจ ทางเดินของโซน VIP เงียบสงบมากเกินไป ไม่มีพนักงานคนอื่นเลย มีเพียงแสงสลัว ๆ ที่ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก ฉันรีบเดินไปยังห้องเปลี่ยนชุดที่อยู่สุดทางเดินด้านขวา หัวใจเต้นรัวอย่างผิดจังหวะ หมับ!! ทันใดนั้นก็มี มือใหญ่และแข็งแรง มา จับข้อมือเราไว้แน่น แรงบีบนั้นรุนแรงจนฉันรู้สึกเหมือนกระดูกจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ฉันตกใจจนแทบจะหยุดหายใจและหันไปมองทันที ปรากฏว่าเป็น คุณคลาส จริง ๆ ใบหน้าเขาอยู่ใกล้กับเรามากจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นวิสกี้ราคาแพงที่รุนแรงของเขา ดวงตาคู่ดุดันนั้นมองเราอย่างหิวกระหาย ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเจอเหยื่อที่ถูกใจ หมวย: (เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำพูด) "ค่ะ?" ฉันพยายามดึงข้อมือออก แต่แรงของเขานั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่ร่างกายผอมบางของฉันจะสู้ได้ คลาส ผมเดินตามหมวยออกมาทันทีที่เธอออกจากห้อง ผมรู้ว่าเธอต้องรีบกลับ และนั่นคือโอกาสเดียวของผม ไม่มีใครในผับนี้ที่จะขวางทางผมได้ ผมต้องได้เธอ! ความปรารถนาที่รุนแรงนี้ทำให้ผมไม่คิดถึงสิ่งอื่นใดอีก หมับ!!! ผมจับข้อมือเธอไว้แน่นราวกับล่ามด้วยโซ่เหล็ก ผมรู้สึกถึงความบอบบางของกระดูกเธอใต้ฝ่ามือ หมวย: "ค่ะ?" เสียงสั่น ๆ ของเธอทำให้ผมยิ่งรู้สึกตื่นเต้น คลาส: (เสียงทุ้มต่ำและเย็นชา) "เท่าไหร่" ผมไม่ต้องการเล่นเกมอีกต่อไปแล้ว หมวย: "เอ่อออ อะไรเท่าไหร่ค่ะ" เธอแกล้งทำเป็นใสซื่อ แต่ดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจนั้นโกหกไม่เป็น ผมถามชัดเจนขนาดนี้ เธอยังแกล้งซื่อเพื่ออัพราคาอยู่อีกเหรอ? ผู้หญิงทุกคนก็เหมือนกันหมด... คลาส: (กระชับมือที่ข้อมือเธอให้แน่นขึ้น) "ค่าตัวเธออะเท่าไหร่ ถ้านอนกับฉันคืนนี้" ดูเธอจะตกใจจนหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก เธอคงไม่เคยเจอใครที่พูดตรงและคุกคามขนาดนี้ หมวย: "เอ่อออ คคืออ คือออ..." เธออ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่เป็นประโยค ผมรู้สึกเสียเวลามากพอแล้ว ผมไม่ต้องการฟังคำปฏิเสธหรือคำอธิบายใด ๆ ผมจัดการ อุ้มเธอพาดบ่าทันที อย่างไม่ให้ตั้งตัว ร่างกายเธอเบามากเหมือนตุ๊กตา หมวย: "ว้าย!!! ปล่อยนะ! คุณจะทำอะไร!" เธอร้องเสียงหลงและเริ่มทุบหลังผมอย่างไม่ประสีประสา แรงดิ้นของเธอเหมือนลูกแมวที่พยายามตะกุยตะกายออกจากกรง ผมมองเธอเป็นของเล่นชิ้นใหม่ที่พยายามจะหนีมือเจ้าของ เพี้ยะ!!! (ผมฟาดฝ่ามือลงไปที่ก้นหมวยอย่างแรงด้วยโทสะที่เธอขัดขืน) หมวย: "โอ้ย!! มันเจ็บนะ!" เธอร้องด้วยความเจ็บปวด คลาส: (เสียงเย็นยะเยือก) "อยู่เฉย ๆ ถ้าไม่อยากให้ฉันรุนแรงไปกว่านี้" เธอหยุดดิ้นทันที ผมรู้สึกถึงการยอมจำนนเล็กน้อย นั่นแหละที่ผมต้องการ ผมเดินตรงไปยัง ห้องพักส่วนตัวของผม ที่อยู่ชั้นบนสุดของผับ ซึ่งเชื่อมต่อกับโซน VIP อย่างลับ ๆ ห้องนี้ถูกตกแต่งด้วยความหรูหราและเป็นที่เดียวในผับที่ผมสามารถควบคุมทุกอย่างได้ เมื่อมาถึงห้อง ผมปลดล็อคประตูและเดินเข้าไปด้านใน ผมโยนเธอลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ทันทีด้วยแรงที่ควบคุมไม่ได้ หมวย: "โอ้ย!!!" เธอร้องออกมาด้วยความจุก ผมมองดูร่างเล็ก ๆ ของเธอบนเตียง เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่งและพยายามจะหนี ผมใช้เท้าข้างหนึ่งล็อกตัวเธอไว้ คลาส: "คิดจะหนีไปไหน" ผมพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา ผมผลักเธอล้มลงไปบนเตียงอีกครั้ง เธอค่อย ๆ คลานหนีไปจนสุดหัวเตียง นั่งก้มหน้า ตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ คลาส: "เงยหน้าขึ้นมาสิ" ผมสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่น คลาส: "อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังกับใบหน้าสวย ๆ ของเธอ" เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอแดงก่ำและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา หมวย: "อย่าทำอะไรหนูเลยค่ะ หนูกลัวแล้ว~~ฮือ ขอร้องล่ะค่ะ" คลาส: "ทำอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยยย" ผมจ้องมองใบหน้าใสซื่อที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตาของเธอ ท่าทางไร้เดียงสาที่แสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างแท้จริงของเธอ ทำให้ผมมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่แสดงออกอย่างบริสุทธิ์แบบนี้มาก่อน ผมค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกช้า ๆ ทีละเม็ด ผมเดินเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ แต่หนักแน่นราวกับนักล่าที่กำลังเข้าใกล้เหยื่อที่บาดเจ็บ เธอพยายามตั้งท่าจะหนี ผมเลย จับข้อมือเธอทั้งสองข้าง แล้วดันเธอลงนอนบนเตียงพร้อมกับ ขึ้นไปคร่อมร่างเธอไว้ ผมใช้หัวเข่ากดขาเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอเตะหรือดิ้นหนี หมวย: "ว้าย!! ปล่อยนะ...อุ๊ปส์...อื้อ~~~~" ผมประกบปากจูบเธอทันที จูบที่เต็มไปด้วยอำนาจและความหิวกระหาย ผมไม่ต้องการรออีกแล้ว ผมต้องการความหวานจากเธอตอนนี้! เธอเม้มปากแน่นเพื่อต้านทานรสจูบที่รุนแรงของผม ผมใช้ฟันขบเม้มปากล่างของเธอเบา ๆ เป็นการบังคับ เธอเผลอเปิดปากให้ผมได้ รุกล้ำเข้าไปเชยชมความหวาน อย่างที่ผมต้องการ ลิ้นของผมกวาดเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างหยาบคายและรุนแรง หมวย: "อื้อ~~~~อ่อยอ่ะ..อื้อ~~ปึกๆๆ" เธอพยายามส่งเสียงร้องและทุบลงมาที่อกผมอย่างหมดแรง ปากเธอหวานอย่างที่ผมคาดไว้ หวานยิ่งกว่าไวน์ราคาแพงใด ๆ ที่ผมเคยดื่ม เฮือก!!! (ผมถอนจูบออกเพื่อสูดอากาศหายใจ) หมวย: "ทำอะไรของคุณเนี่ย!!! ปล่อยนะ! คุณมันบ้าไปแล้ว!" เธอตะคอกใส่ผมด้วยแรงสุดท้ายที่มี ผมไม่ตอบคำถามใด ๆ ผมต้องการให้เธอรู้ว่าคำพูดของเธอไม่มีความหมายในห้องนี้ ผมเริ่มก้มหน้าลง ไซร้ซอกคอเธอ อย่างหิวกระหายและรุนแรง ผมสูดดมกลิ่นกายหอม ๆ ของเธออย่างเต็มปอด คลาส: "อื้มมมม หอม... หอมมาก" ผมครางออกมาอย่างพอใจ กลิ่นกายเธอหอมบริสุทธิ์มาก มืออีกข้างรวบมือเธอทั้งสองข้างมาจับไว้เหนือศีรษะ มืออีกข้างเริ่ม ลูบคลำ ไปตามเรือนร่างอวบอิ่มของเธอจากหน้าท้องขึ้นไปยังหน้าอกที่อวบอิ่มของเธอ หมวย: "อื้อ~~~~~" เสียงครางของเธอแผ่วเบาด้วยความตกใจและสับสน... หรืออาจจะมีความรู้สึกอื่นปนอยู่...