จนเรียนเสร็จ 15:00 น. ในที่สุดเสียงระฆังที่รอคอยก็ดังขึ้น ฉันเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างช้า ๆ เราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน โดยที่บาสและบิวโบกมือลาด้วยความเป็นห่วงหลังเห็นฉันทานอาหารแปลก ๆ ส่วนฟ้าเดินมาส่งฉันถึงหน้าตึกด้วยสายตาที่กังวล
ฉันเดินออกมาจากตึกคณะด้วยความรู้สึกที่ห่อเหี่ยว ความเหนื่อยล้าทางอารมณ์นั้นหนักกว่าความเหนื่อยจากการเรียนมากนัก
ฉันเดินออกมาก็เห็นมีรถมาจอดรอเราอยู่แล้ว รถยนต์สีดำคันหรูของเฮีย มันจอดเด่นอยู่หน้าทางเข้า แต่แน่นอนว่าคนที่นั่งอยู่ตรงคนขับไม่ใช่เขา เป็นพี่เจที่นั่งรออยู่ตามหน้าที่ เราเดินไปที่รถพี่เจเปิดประตูเข้าไปทางหลังคนขับด้วยรอยยิ้มแต่ต้องหุบยิ้มลง เมื่อตระหนักว่าเขาไม่ได้มาด้วย และเข้าไปนั่ง
เรา: (เสียงเบาหวิว ราวกับกระซิบ) "เฮียมีงานหรอค่ะ" เราถามออกไปอย่างไม่มีความหวัง เพราะเรานึกว่าเฮียมาด้วย เพราะปกติถ้าเขาไม่ได้มาส่งด้วย ก็จะมารับ แต่วันนี้ไม่มา
พี่เจ:
