EP.2 ผับK

18:00 น. เสียงนาฬิกาปลุกดังเตือนถึงการเริ่มต้นของอีกโลกหนึ่ง เราใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการเปลี่ยนจากนักศึกษาใสซื่ออายุ 19 ปี ให้กลายเป็นพนักงานที่ดูดีและพร้อมรับมือกับลูกค้ากระเป๋าหนัก เราใส่ชุดเด็กเสิร์ฟ ซึ่งเป็น ชุดสีดำที่รัดรูปเล็กน้อย แต่ยังคงความสุภาพไว้ตามมาตรฐานของผับ ผับK เรามาถึง ผับ K ตรงเวลาเป๊ะ ผับแห่งนี้เป็นมากกว่าสถานบันเทิง มันคืออาณาจักรที่รวมคนมีระดับและนักธุรกิจใหญ่โตไว้ด้วยกัน การตกแต่งภายในเน้นความหรูหราด้วยโทนสีดำทอง แสงไฟสลัว ๆ สร้างบรรยากาศลึกลับและเย้ายวนใจ แต่ทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยค่าใช้จ่ายที่สูงลิบ เราเดินผ่านทางเข้าพนักงานไปยังเคาน์เตอร์บาร์ ซึ่งเป็นที่ประจำของ เจ้จอย ผู้จัดการร้าน หมวย: "สวัสดีค่ะเจ้" เราทักทายด้วยรอยยิ้มที่ฝืนให้ดูเป็นมิตร เจ้จอย: (เหลือบตามองเราจากหัวจรดเท้าด้วยความพึงพอใจ) "อ้าวหมวย สวัสดีจ่ะ วันนี้หน้าใสเชียว ดูดีกว่าเมื่อวานอีก ไป ๆ เปลี่ยนชุดให้เรียบร้อยแล้วเตรียมตัวเสิร์ฟ ลูกค้าเริ่มเข้าแล้วนะ โดยเฉพาะโซน VIP คืนนี้แน่นเอี๊ยดเลยนะ เป็นกลุ่มนักธุรกิจสำคัญทั้งหมด" หมวย: "ค่ะ" เราตอบรับและรีบไปเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย เมื่อถึงเวลา เราก็เริ่มงานทันที เราทำหน้าที่ของเราอย่างดีที่สุด เสิร์ฟเครื่องดื่ม ตลอดเวลา เราต้องเดินฝ่าผู้คนที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังเร้าใจ การทำงานของเราต้องเต็มไปด้วยความ ระมัดระวังเป็นพิเศษ ในการพูดจาและการวางตัว เพราะที่นี่ไม่ใช่แค่การเสิร์ฟเหล้า แต่คือการ รับมือกับการลวนลาม ที่มาในหลายรูปแบบ ตั้งแต่คำพูดสองแง่สองง่ามไปจนถึงการแตะต้องโดยจงใจ เราเรียนรู้ที่จะใช้รอยยิ้มที่สุภาพเย็นชาและคำพูดที่ชาญฉลาดในการ บ่ายเบี่ยงและหลีกเลี่ยง เพื่อรักษาระยะห่างและความปลอดภัยของตัวเองไว้เสมอ 22:00 น. ผับเข้าสู่ช่วงพีค ลูกค้าแน่นขนัดจนแทบจะไม่มีที่ยืน เสียงดนตรีดังกระหึ่มจนต้องตะโกนคุยกัน เราทำงานจนเริ่มอ่อนล้า เจ้จอยเดินเข้ามาหาเราด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและจริงจัง เจ้จอย: (กระซิบด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ) "หมวย! หยุดตรงนี้! เอาเหล้าไปเสิร์ฟที่ ห้อง VIP 6 ด่วน! แทน นางจ๋า ที นางจ๋ามันไปเข้าห้องน้ำ ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลยนะ ห้องนั้นพวกขาใหญ่ที่สุด อย่าให้ขาดช่วงเชียว!" หมวย: "ค่ะ ได้ค่ะ" VIP 6... แค่ได้ยินชื่อห้องก็ทำให้ร่างกายเราเกร็งและรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที มันคือห้องที่รวมกลุ่มนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลที่สุดในผับ พวกเขาขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจและอำนาจเหนือผู้อื่น เราตรงไปที่บาร์เพื่อรับถาดเครื่องดื่มที่มี ขวดไวน์แดงชั้นดีและวิสกี้ราคาแพง พร้อมแก้วคริสตัลหลายใบ เราเดินไปยังสุดทางเดินของโซน VIP สองข้างทางเงียบสงบกว่าข้างนอกมาก มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ และพรมหนานุ่ม เมื่อมาถึงหน้าห้อง VIP 6 มี การ์ดร่างใหญ่สองคน แต่งชุดสูทสีดำ ยืนคุมเชิงอย่างน่าเกรงขาม ทำให้เรารู้สึกถึงกำแพงอำนาจที่มองไม่เห็น หมวย: (เราพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น) "เอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟค่ะ" การ์ดคนหนึ่งใช้คีย์การ์ดเปิดประตูให้เราเข้าไป พอเราก้าวเข้าไปในห้องก็ถึงกับ ชะงัก เล็กน้อย ภาพที่เห็นคือ ผู้ชายสี่คน นั่งกระจายตัวอยู่บนโซฟาหนังสีดำขนาดใหญ่ แต่ละคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพง มีผู้หญิงที่แต่งตัวน้อยชิ้นนั่งข้างกายเกือบทุกคน พวกเธอทำหน้าที่ปรนนิบัติผู้ชายเหล่านั้นอย่างเปิดเผย บางคู่แทบจะสิงกันอยู่แล้ว ฉากนี้เป็นสิ่งที่สะท้อนความจริงของผับแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน หมวย: "ขออนุญาตค่ะ" เราพูดเบา ๆ และพยายามทำตัวให้สงบที่สุด หลีกเลี่ยงการสบตาใครต่อใครในห้องนั้น เราวางถาดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะกระจกอย่างระมัดระวัง ในขณะที่จัดเรียงขวดและแก้ว เราก็สังเกตเห็นว่า บนโต๊ะนั้นมีขวดไวน์ เหล้า วิสกี้ ที่ยังไม่หมด บางขวดก็ยังไม่ถูกเปิดด้วยซ้ำ "แล้วจะสั่งเพิ่มทำไมนะ หรือว่าตั้งใจให้เราเข้ามาที่นี่อยู่แล้ว" ความสงสัยและความหวาดระแวงนี้ผุดขึ้นมาในใจ แต่เราไม่มีสิทธิ์ถาม เราเสิร์ฟเสร็จกำลังจะโค้งตัวและเดินออกไป ผู้ชายคนที่ 1 (กาย) ที่ดูมีอำนาจและนั่งอยู่ตรงกลางก็เรียกไว้ กาย: (เสียงทุ้มต่ำ) "เดี๋ยวน้อง" หมวย: "ค่ะ" เราหยุดนิ่งและหันไปมองเขา กาย: "ชื่ออะไร" หมวย: "เอ่อออ ชื่อหมวยค่ะ" เราตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบาที่สุด กาย: "น่ารักดีนะ ใบหน้าดูใสซื่อกว่าเด็กคนอื่น ๆ ในร้านนี้เยอะเลย ดูไม่เหมือนคนที่ทำงานกลางคืน" หมวย: (ยิ้มอย่างฝืน ๆ) "ขอบคุณค่ะ" เราพยายามควบคุมสีหน้าไว้ไม่ให้แสดงความกังวลออกมา เรากำลังจะเดินออกไป แต่ ผู้ชายคนที่ 3 (ไม่ระบุชื่อ) ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับพูดขึ้นมา ผู้ชาย 3: "เดี๋ยวน้องอยู่ก่อนเผื่อพวกพี่จะสั่งอะไรอีก นั่ง ๆ นั่งด้วยกันนี่แหละ ให้มาดูแลพวกพี่ใกล้ ๆ" น้ำเสียงของเขาชัดเจนว่าไม่ใช่การเชื้อเชิญ แต่เป็นการสั่งการที่เราไม่อาจปฏิเสธได้ หมวย: "ค่ะ" เราตอบรับอย่างจำยอม เราไม่มีทางเลือก เราเดินไปนั่งลงตรงที่ว่างที่มุมโซฟาอย่างเงียบ ๆ ความรู้สึกเกร็งและอึดอัด เข้ามาปกคลุมทันที เรานั่งตัวตรง มองไปที่พื้น พยายามทำตัวให้เหมือนเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องนี้ เรานั่งก้มหน้ามองมือตัวเอง พยายามไม่สนใจบทสนทนาและเสียงหัวเราะของพวกเขา แต่แล้วเราก็รู้สึกได้ถึง สายตาคมกริบคู่หนึ่ง ที่มองมาที่เราอย่างไม่วางตา เป็นสายตาที่รุนแรงและเยือกเย็น จนทำให้เรารู้สึกราวกับเสื้อผ้าถูกถอดออก เราค่อย ๆ หันไปมอง... เป็น คุณคลาส ผู้ชายในกลุ่มที่มีรอยสักที่แขนและลำคอ ใบหน้าเขาคมเข้ม ดุดัน และสายตาเขา น่ากลัวมาก เขามองเรานิ่ง ๆ อย่างเยือกเย็น ราวกับกำลังประเมินค่าของเราอยู่ มันทำให้เรารู้สึกเหมือนถูกเปิดเผยทุกความลับและความหวาดกลัว จนเราต้อง รีบหลบสายตาไปทันที หัวใจเราเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน