บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจติดขัดและเสียงสะอึกสะอื้นของฉัน คลาสนั่งอยู่ตรงหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันบัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความวิงวอน เขาเอื้อมมือมาหมายจะคว้ามือฉันไปกุมไว้ แต่ฉันกลับสั่นเทาจนเขาต้องชะงักมือลง
คลาส: (เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า) "...เฮียขอโทษ"
ฉันเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตามองเขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันตีรวนอยู่ในอก คำว่าขอโทษของเขามันเบาหวิวราวกับปุยเมฆเมื่อเทียบกับภูเขาแห่งความเจ็บปวดที่เขายัดเยียดให้ฉัน
เรา: (ถามเสียงเรียบแต่สั่นเครือ) "ขอโทษเรื่องอะไรคะ?"
ที่ถามเพราะมีหลายเรื่องเหลือเกิน... เรื่องที่ขังฉันไว้? เรื่องที่ด่าทอฉีกหน้าฉัน? เรื่องที่นอกกายไปนอนกับคนอื่น? หรือเรื่องที่ใช้กำลังขืนใจฉันอย่างป่าเถื่อน? เลยไม่รู้ว่าเขาขอโทษเรื่องไหนกันแน่
คลาส: "ทุกเรื่องเลย... ทุกเรื่องที่เฮียทำไม่ดีกับหมวย ทุกความเลวที่เฮียเคยทำไว
