บรรยากาศในห้องนอนที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม แรงบีบที่ข้อมือของผมทำให้หมวยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าคงเป็นท่าทางคุกคามของผมในตอนนี้
ผม: (ตะคอกถามซ้ำ) "เป็นอะไรก็พูดมาดิว่ะ!! ไม่พอใจที่หวานมาอยู่ด้วยหรืออะไรก็แค่พูดออกมา จะมาเมินใส่ทำห่าไร!!"
หมวยเงียบไปเพียงอึดใจเดียว ก่อนที่ความอดทนของเธอจะขาดผึง เธอสะบัดข้อมืออย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับผมด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยน้ำตาและความโกรธแค้น
หมวย: (ตะโกนใส่หน้าผม) "ใช่!! ไม่พอใจ! ไม่พอใจชีวิตตัวเองที่ต้องมาเจอคนอย่างเฮียไง!!!"
คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าผมฉาดใหญ่ ความโกรธของผมพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองพยายามทำดีที่สุดแล้วแต่กลับถูกตราหน้าว่าเป็นตัวปัญหา
ผม: (พยายามระงับอารมณ์แต่เสียงยังสั่น) "แล้วจะให้ทำไง! เฮียก็ไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ป่าวว่ะ! เรื่องมันพลาดไปแล้ว จะให้เฮีย
