หลังจากหมดแรงจากกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์เมื่อตอนบ่าย ฟ้าใสดูซีรีส์ได้ไม่จบตอนเธอก็ผล็อยหลับไปเพราะความเพลีย ตะวันเห็นแล้วสงสารจึงอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนห้อง เตียงนุ่มๆ น่าจะสบายกว่าโซฟาเยอะ
ทว่าพอช่วงเย็นๆ เกือบค่ำ หลังจากตื่นนอน และสะลึมสะลือเดินลงมา เธอก็พบกับน้ำหวานที่กำลังนอนหนุนตักตะวันตรงโซฟา ทั้งสองดูหวานแหววกันดีไม่ได้ต่างจากเวลาที่เธออยู่กับเขาเท่าไรนัก
“อ้าว ฟ้าใส ตื่นแล้วเหรอ พี่รอตั้งนานแน่ะ” ทว่าพอกำลังจะหมุนตัวกลับขึ้นไปบนห้องอีกครั้ง เธอดันถูกน้ำหวานหันมาเห็นเสียก่อน ทำเลยต้องทำเนียนจำยอมเดินเข้าไปนั่งร่วมวงสนทนาด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้
“พี่น้ำหวานมานานหรือยังคะ”
“สักชั่วโมงได้แล้วมั้ง อีกแค่สามวันพี่ก็ต้องกลับภูเก็ตแล้ว เลยอยากมาอยู่กับตะวันเยอะๆ หน่อย ฟ้าใสคงไม่อึดอัดใช่ไหม” น้ำหวานพูดจบ คนถูกถามก็รีบส่ายหน้าพรืด แม้สิ่งที่ใจคิดจะเต็มไปด้วยความอึดอัดก็ตามที เธอรู้สึกปั้นหน้าไม่ถู
