เจ็บปวด

ร่างบางของณดานอนอยู่ในห้องไอซียูโดยมีเครื่องวัดชีพจรระโยงระยาเต็มไปหมด เครื่องวัดชีพจรหัวใจยังคงดังเป็นจังหวะปกติ เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าณดายังคงมีลมหายใจ “ณดารีบฟื้นขึ้นมานะ พี่รออยู่” ตาคมกวาดตามองใบหน้าสวยซีดเผือดของณดา พร้อมกับใช้สายตาของตัวเองมองไปโดยรอบร่างกายสำรวจว่ามีบาดแผลที่อื่นรึเปล่า มือหนาลูบหัวณดาด้วยความรักและห่วงแหน ไบรอันคิดถึงรอยยิ้มและเสียงหวาน ๆ ของณดาจับใจ เพียงแค่คิดดวงตาคมเริ่มคอลไปด้วยน้ำตา ไบรอันพยายามที่จะเข้มแข็งให้ได้มากที่สุด หัวใจที่เจ็บจนจุกอ่อนแอเกินบรรยาย เพราะที่ณดาต้องมานอนอยู่ตรงนี้ เจ็บอยู่แบบนี้ สาเหตุก็มาจากเขาทั้งหมด “พี่รักณดานะ ชีวิตของพี่ไม่เคยรักใครเท่าเธอมากก่อน ณดาจะเป็นรักแรกและรักสุดท้ายในชีวิตของพี่” ประโยคคำพูดที่ถูกกลั่นกรองออกจากใจของไบรอันเอ่ยบอกความในใจกับหญิงสาวที่นอนหลับใหลอยู่ หมอหนุ่มเพียงแค่อยากบอกให้ณดาได้รับรู้ไม่