“คุณธนัททำไมบริษัทเราขาดทุนขนาดนี้คะ” สายวันต่อมาคุณหญิงภคพรเดินทางมาที่บริษัทของตัวเองโดยมีสามีของเธอเป็นผู้บริหารงานทั้งหมดต่อจากเธอ
“เศรษฐกิจไม่ดี คุณก็เข้าใจหน่อยสิ” ใบหน้าเบื่อหน่ายของธนัทเอ่ยตอบคำถามคุณหญิงภคพร สีหน้าและท่าทางช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิงจนคุณหญิงภคพรจับสังเกตได้
“แต่เราขาดทุนขนาดนี้คุณยังใจเย็นอยู่อีกเหรอคะ”
“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง”
“นี่คุณขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ”
“ทำไมผมจะขึ้นเสียงใส่คุณไม่ได้” เสียงเข้มของธนัทเอ่ยพูดเสียงดังใส่คุณหญิงภคพรอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“คุณธนัท คุณเปลี่ยนไปมากนะคะ”
“คุณก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน คุณไม่ช่วยลูกเมของผม คุณรู้ไหมว่าเมเสียใจแค่ไหน”
“แต่ฉันก็ช่วยเต็มที่แล้วนะคะ คุณก็เห็น”
“งั้นผมจะจัดการด้วยตัวเอง คุณอย่ามายุ่ง”
“คุณจะทำอะไร” คุณหญิงภคพรคิ้วขมวดกันเป็นปม เธอสงสัยไม่น้อยกับประโยคคำพูดของธนัทแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เนื่องจา
