“เมื่อกี้คุณป้าว่าอะไรนะครับ” ถึงแม้ว่าจะต้องใช้วิธีไม่น่าคบหาแบบเจ้านายตัวดีของตนเองไปเสียหน่อย หากแต่เพื่อลายมือของท่านประธานหนุ่มแล้วธนินก็จำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะอย่างน้อยโดนเปรมปวีณ์ด่าก็ยังดีกว่าต้องกลับไปมือเปล่าซึ่งเจ้าสัวเองก็คงจะไม่ปล่อยเขาเอาไว้แน่ ๆ
“ญาติคุณน่ะค่ะ นายปีที่คุณตั้งใจบอกว่ามาหาเพราะมีธุระสำคัญเขาออกไปกับนายภูแล้ว...”
“โดนล่าเหรอครับ คือยังไง ช่วยบอกผมทีว่าที่นี่มันไม่ได้บ้านป่าเมืองเถื่อนขนาดนั้น” ธนินเปรียบเทียบชนิดที่ว่าให้เห็นภาพชัดเจน รวมถึงคุณป้าแม่บ้านตรงหน้าที่ผู้จัดการไร่บอกว่าให้เขาเข้ามารอที่นี่ก่อนก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะล้อกันเล่นเลยสักนิด ถึงว่าคนที่นัดเจอกันก่อนหน้านั้นยังกลับมาไม่ถึงไร่เสียทีทั้งที่แยกกันไปก็หลายชั่วโมงแล้ว
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ มันอยู่ที่สันดานคนเลือกกระทำมากกว่า”
“ครับ แล้วแบบนี้ญาติผมจะเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“พ่อเลี้ยงให้คนออกไป
