“หลบไปเดี๋ยวนี้พวกบ้านป่าเมืองเถื่อน!”
“ขวัญฤดี ไหนเธอบอกกับฉันว่าจะปรับตัวเองให้ดีขึ้น เพราะถ้ายังปากแบบนี้อยู่เงินปันผลแม้แต่สตางค์แดงเดียวกับหน้าหลานฉันก็จะไม่เห็นให้เห็น”
หญิงวัยกลางคนที่มีความโลภครอบงำเกือบจะพาตนเองออกมาจากกิเลสตัณหาที่ดำดิ่งหลังจากสามีเสียไปไม่ได้ชะงัก แน่นอนว่าพฤติกรรมตลอดมาไม่สามารถที่จะแก้กันวันสองวันได้หายขาด หากแต่หล่อนนั้นโดนบุคคลที่เป็นสหายรักซึ่งเป็นรุ่นพี่อยู่มากให้คนจับล็อกตัวขึ้นรถยนต์ไปปฏิบัติธรรมด้วยกันร่วมตลอดเวลาที่ลูกสาวนั้นหนีมาอยู่ที่นี่
วันแรกที่เข้าไปในวัดถิ่นทุรกันดารขวัญฤดีที่ติดกินหรูอยู่สบายกรีดร้องออกมาสุดลำเสียงราวกับเปรตขอส่วนบุญก็ไม่ปาน ทว่าจะหนีออกไปจากวัดป่าที่ไม่รู้เช่นกันว่าตัวเองอยู่ส่วนไหนของจังหวัดก็ไม่ได้เนื่องจากมีคนของเพื่อนที่มาด้วยกันเฝ้าอยู่รอบนอก
จากวันเป็นเดือน และเกือบจะเข้าเดือนที่ห้าหล่อนถึงสามารถออกมาเห็นเดือนเห็นตะว
