“นี่ภาพจี้อะไรเหรอคะพิม” วริษาติดใจภาพจี้สีแดงก่ำราวกับสีเลือดจนต้องถามเจ้าของบ้าน ในคราวที่เธอมาขอยืมอ่านบันทึกเกี่ยวกับเมืองฝางที่ศจ.วารุณีเคยเขียนไว้ แต่ว่ามันยังไม่ทันได้ถูกตีพิมพ์เป็นเอกสารทางวิชาการจึงถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของทายาทของท่าน นั่นเป็นเหตุผลที่หญิงสาวไม่อยากนำบันทึกฉบับนี้ออกจากบ้านของพิมพิกา
“อ๋อ จี้รุธิราค่ะพี่ฝน เป็นของตกทอดของครอบครัวพิมเอง” พิมพิกาตอบหลังจากที่ชะโงกหน้าดูภาพในหนังสือเล่มดังกล่าว
“ของตกทอดเหรอคะ” วริษาขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร
“ใช่ค่ะ ถ้าจำไม่ผิดตัวจี้น่าจะทำมาจากทับทิมค่ะ ตอนนี้พิมเป็นคนเก็บไว้ คุณแม่ให้พิมตั้งแต่ลอยกระทงปีที่แล้วค่ะพี่ฝน ถ้าอยากดูของจริงพิมเอามาให้ดูได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องหรอก” วริษารีบยกมือห้าม พลางบอกตัวเองว่ามันไม่น่ามีอะไรพิเศษ
“ส่วนเอกสารพี่ว่าจะขอบันทึกภาพของข้อมูลในบันทึกอาจารย์วา
