“โอ ศักดิ์สิทธิ์มากเจ้าค่ะ พ่อปู่มาแล้วจริงๆ อิชั้นยังไม่ทันบอกอะไรเลย”
พิมพิกาพยักหน้างงๆ เธอยังไม่ทันพูดอะไร พ่อปู่คำกองก็กวักมือเรียก
“เข้ามาใกล้ๆ ข้าสิ”
หญิงสาวลังเลหันไปมองวริษาและคนอื่นๆ ก็พบว่าสาวรุ่นพี่กำลังจ้องพ่อหมอไม่วางตาเช่นกัน
“อะไรนะ อ๋อ ผัวนังหนูนี่มันแปลกไป ท่าทางแปลกๆ เหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวงั้นเรอะ ขอบใจมากลูกพ่อ” จู่ๆ พ่อหมอคำกองก็ทำท่าเหมือนคุยกับใครสักคนแต่ไม่มีใครมองเห็น เขาโต้ตอบอยู่คนเดียวและหันมาทางพิมพิกา
“เอ็งอยากรู้ใช่ไหมล่ะ ว่าผัวเอ็งโดนอะไรมา”
“ใช่เจ้าค่ะ พ่อปู่พอจะช่วยได้ไหมเจ้าคะ” ยายนวลถามแทน
“ไม่มีอะไรที่กูไม่รู้ และไม่มีอะไรที่กูทำไม่ได้เพราะกูคือพญายมราช”
แกหัวเราะเสียงดัง ผินหน้าไปทางแท่นบูชาซึ่งมีถาดใบใหญ่ที่ใส่เทียนและธูปห่อใหญ่มากวางอยู่
“เอ็งไปเอาธูปในถาดมาจุดเจ็ดดอก แล้วเอาลงไปปักที่ศาลเพียงตาใกล้ๆ ตีนบันไดบ้านข้างล่
