ระหว่างที่อัครัชออกไปจัดการเรื่องกระเป๋าพิมพิกาก็สำรวจบ้านพักหลังนั้นอย่างสนใจ หญิงสาวเปิดประตูระเบียงออกไปชมวิวหลักล้านที่ว่า
มันสวยจริงแต่เมื่อเธอชะโงกมองลงไปจากระเบียงก็เห็นว่ามันเป็นทางค่อนข้างชันคล้ายๆ ไม่ถึงกับเป็นหน้าผาแต่ถ้าตกลงไปก็คงได้แผลอยู่ คิดถึงตรงนี้หญิงสาวก็ย่นคิ้วอย่างไม่ชอบใจเท่าใดนักเพราะยังกังวลเรื่องที่ละเมอในคืนกางเต็นท์ที่ดอยผ้าห่มปกอยู่
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นละครับพิม” อัครัชเข้ามาทันเห็นเธอทำสีหน้าไม่ค่อยดีหลังจากที่เดินหาหญิงสาวทั่วบ้าน เมื่อออกมายืนใกล้ๆ มองตามสายตาของเธอเขาจึงเข้าใจว่าพิมพิกาเป็นอะไร
“ตรงนี้เป็นแค่เนินเตี้ยๆ ไม่ใช่หน้าผา พิมไม่ต้องกังวลหรอก”
“ไม่ถึงขนาดกังวลหรอกค่ะ” เธอปฏิเสธเพราะไม่อยากคิดเรื่องลบๆ ในระหว่างมาเที่ยว ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ
“แต่พี่คิดว่าคืนนี้พิมน่าจะหลับสบายทั้งคืนจนไม่มีเวลาลุกมาละเมอแน่”
ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ พิมพิกาตวัด
