“คุณหมอมาถึงแล้วเหรอครับ” ชายชราสวมเสื้อผ้าพื้นเมืองท่าทางยังแข็งแรงอยู่มาก เดินแกมวิ่งตรงมาที่รถของอัครัช
“สวัสดีครับตาจั๋น เมื่อวานรถผมเสียเลยมาถึงช้าไปวัน” อัครัชทักทายตาจั๋นแสง ซึ่งเป็นคนเก่าแก่ตั้งแต่สมัยที่ปู่ยังอยู่ที่นี่ เมื่อท่านเสียชีวิตลงครอบครัวของชายหนุ่มก็ได้ให้แกอยู่ที่นี่ต่อและทำหน้าที่ดูแลบ้าน โดยที่แกมีที่พักอยู่ส่วนตัวกับครอบครัวเป็นเรือนเล็กด้านหลัง
“มิน่า ผมก็เป็นห่วงโทรหาก็ไม่ติด”
“สัญญาณโทรศัพท์ไม่มีครับ นี่พิมแฟนผมครับคุณตา” ชายหนุ่มแนะนำคนที่มาด้วยให้ชายชรารู้จัก หญิงสาวยกมือไหว้ยังคงขัดเขินอยู่มากเวลาที่ถูกแนะนำว่าเป็น ‘แฟน’
“สวัสดีค่ะคุณตา”
ตาจั๋นแสงยกมือรับไหว้หญิงสาวหน้าตาสะสวย น่ารักเหมือนตุ๊กตาแทบไม่ทัน นึกชื่นชมในความไม่ถือตัวของเธอ
“สวัสดีครับคุณพิม เป็นคนเมืองใช่ไหมครับ หน้าตาน่าเอ็นดูขนาด ไหนๆ มีอะไรให้ผมช่วยยกขึ้นบ้านผมยกเองครับคุณหมอ” ตาจั๋
