บทที่ 2 ตรงไปตรงมา

'ลัลณา' หรือ 'ลูกหมู' นักศึกษาสาววัย 21 ปีกำลังขยับกายโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรีอย่างสนุกสนาน เพราะหลังจากเตรียมงานรับน้องจนหัวหมุนมาเกือบเดือน ในที่สุดเธอก็เป็นอิสระ! แอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าถูกกรอกลงไปในลำคอจนชุ่มฉ่ำ ให้สมกับที่วันนี้ได้สปอนเซอร์จากอาจารย์ซึ่งช่วยออกทุนสนับสนุนค่าเหล้าแบบไม่อั้นในค่ำคืนนี้ หญิงสาวมองไปยังเพื่อนของตนที่แยกย้ายกันไปล่าเหยื่อตามมุม ต่าง ๆ ของร้านอย่างกับหิวโซกันมานานพลางนึกขำในใจ มันเป็นเรื่องปกติของหนุ่มสาวสมัยนี้ที่จะมีวันไนท์สแตนด์หากได้เจอคนที่ถูกใจ และลูกหมูเองก็เป็นหนึ่งในคนที่คิดแบบนั้น แต่เพราะตอนนี้เธอยังรู้สึกว่าตัวเองดื่มยังไม่คุ้มกับแรงงานที่เสียไปสักเท่าไหร่นัก บวกกับยังไม่เจอหนุ่ม ๆ ที่เข้าตา ลัลณาจึงปล่อยให้เพื่อน ๆ ทำคะแนนนำไปก่อนอย่างที่เห็น "คุณครับ" เพราะมัวแต่คิดนู่นคิดนี่อยู่ในใจ ลูกหมูจึงไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่ามีใครเดินใกล้เข้ามา ตากลมหันไปมองยังต้นเสียงพลางเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูเหมือนพวกลูกน้องมาเฟียในหนังก็ไม่ปาน แม้หน้าตาของเขาจะหล่อเหลาเอาการ แต่ก็ยังนับว่าห่างไกลกับสเปคเธอมาก หญิงสาวจึงทำเพียงส่งยิ้มกลับไปตามสมควรเท่านั้น เอกที่เห็นว่าคนซึ่งเจ้านายตัวเองเล็งไว้หันมาให้ความสนใจบ้างแล้ว จึงไม่รอช้าเลยที่จะพูดทักทายออกไปในทันที "มาดื่มคนเดียวเหรอครับ?" "ฉันมากับเพื่อนน่ะค่ะ" เสียงหวานพูดตอบอย่างมีมารยาท เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มบทสนทนามาแบบนั้น ทว่าท่าทางที่เหมือนจะหันมองด้านหลังอยู่แทบจะตลอดเวลานั่น มันทำให้ลูกหมูอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ "คุณ...มีอะไรหรือเปล่าคะ?" "ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีเจ้านายผมเขาสนใจคุณ เลยอยากให้ผมมาชวนคุณไปดื่มด้วยกันน่ะ...ไม่ทราบว่าคุณจะสะดวกไหมครับ?" "เจ้านายคุณ?" ลูกหมูได้แต่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ก่อนจะมองตามสายตาของคนตรงหน้าไปทั้งแบบนั้น ภาพของชายวัยกลางคนที่ชูแก้วไวน์มาทางเธอ ทำเอาลัลณารู้สึกใจสั่น เธอชอบคนอายุมากกว่า ยิ่งเป็นทรงหมีมีหนวดมีเคราแบบนี้ยิ่งกร้าวใจนัก! แต่แม้จะถูกใจแค่ไหน แต่ลูกหมูก็ยังอดขัดใจเรื่องนึงไม่ได้... "ถ้าเจ้านายคุณสนใจฉันจริง ๆ ...แล้วทำไมเขาถึงไม่เข้ามาทักฉันเองละคะ?" เพราะพื้นฐานเป็นคนตรงไปตรงมา ลัลณาจึงไม่ชอบคนอ้อมค้อมหรือพวกชอบให้ชาวบ้านออกหน้าแทนแบบนี้สักเท่าไหร่ แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของผู้ชายคนนั้นจะตรงสเปคเธอสักแค่ไหน แต่เจอคนทำตัวแบบนี้เข้าไป ลัลณาคงต้องขอผ่าน อาจเพราะสาเหตุนี้ เธอถึงได้หาคู่นอนยากนักหนา เรียกได้ว่าถ้าไม่ได้เ****นจริง ๆ ก็แทบจะไม่มีใครหน้าไหนได้แอ้มเธอทั้งนั้น ทางด้านของคฑาที่ไม่ได้รับรู้ถึงบทสนทนาของคนทั้งคู่ก็ได้แต่ยืนกอดอกมองและยกยิ้มมุมปากอยู่ในมุมที่ไกลออกมา ยิ่งได้สบตากัน เขายิ่งมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้น่ะใช่มาก ๆ ! ซึ่งนั่นทำให้เขาอยากจะทำความรู้จักกับเธอให้มากยิ่งขึ้น ตลอดชีวิตสี่สิบปีที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้คนอย่าง 'คฑา วายุภาค' รู้สึกสนใจได้มากเท่าเธอคนนี้ แต่แล้วเขาก็ต้องกดหัวคิ้วลง เมื่อเห็นว่าคนสนิทของตนเดินกลับมาเพียงคนเดียวเท่านั้น "ทำไมไม่พาเธอมาด้วย?" เสียงทุ้มแข็งขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าเธอคนนั้นหันกลับไปตั้งตาตั้งตาดื่มและเต้นอย่างเมามัน โดยไม่หันมาสนใจสายตาเขาเลยแม้แต่นิดเดียว เอกที่รับรู้ได้ว่าเจ้านายกำลังอารมณ์เสีย จึงไม่รอช้าเลยที่จะถ่ายทอดคำพูดของ 'ผู้หญิงคนนั้น' ซึ่งใจกล้าเสียเหลือเกินออกไป "คือ... เธอฝากผมมาบอกนายว่า 'ถ้าสนใจเธอก็ควรจะเข้าไปคุยกับเธอเอง ไม่ใช่ให้คนอื่นมาคุยให้แบบนี้ เพราะถ้าแค่เข้าไปคุยยังไม่กล้า...มากกว่านั้นก็คงเป็นไปไม่ได้' น่ะครับ" คฑาที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับกระตุกยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เพราะยิ่งได้รู้ว่าเธอพูดแบบนั้นออกมา เขาก็ยิ่งรู้สึกถูกใจมากขึ้นไปใหญ่ ชายหนุ่มจึงไม่รอช้าเลยที่จะโบกมือไล่คนสนิทของตนให้หลีกทางไป ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหาเธอด้วยตัวเอง ส่วนลัลณาที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบแก้วของตนบนโต๊ะตัวเล็ก เมื่อเห็นว่ามี 'ใครบางคน' นำแก้วไวน์มาวางลงบนโต๊ะของตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามอง ก่อนที่ใบหน้าของคนที่ถูกเรียกว่า 'เจ้านาย' เมื่อครู่จะปรากฏขึ้นแก่สายตา ปากสวยขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ที่เธอมักจะหยิบขึ้นมาใช้เป็นประจำยามได้พบคนที่ถูกชะตา ก่อนจะแกล้งถามเขากลับไปแบบกวน ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าเธออยู่ท่าเดียว "รอบนี้ไม่ต้องให้ลูกน้องคุณมาพูดแทนแล้วเหรอคะ?" เสียงหวานเอ่ยแซวคู่สนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ ขณะที่แก้วของเหลวสีอำพันถูกยกขึ้นมาจรดที่ริมฝีปาก หนุ่มใหญ่ที่ได้ยินดังนั้นก็ทำเพียงส่ายหน้าไปมาแบบช้า ๆ แทนการตอบคำถาม ก่อนจะพูดขยายความกลับไปเมื่อเห็นว่าดวงตากลมใสกำลังจ้องมองมาด้วยความฉงน "ไม่ล่ะครับ เพราะถ้าหมอนั่นทำมากกว่า 'คุย' กับคุณ...ผมคงยอมไม่ได้เหมือนกัน" "เพราะหวงลูกน้องเหรอคะ คุณเจ้านาย~" "ผมไม่ได้หวงเขา...คนที่ผมหวงคือ 'คุณ' ต่างหาก"