ภายในห้องอาหารของคฤหาสน์หลังงามของตระกูลวิเชียรกิติรัตน์
ร่างอรชรที่มีผ้ากันเปื้อนผูกเอาไว้ด้านหน้ากำลังง่วนอยู่กับการตักแกงเขียวหวานหอมๆ ใส่ถ้วยใบสวย
“หอมจังเลยนะหนูมุก”
ป้าตาบก้มหน้าลงมาดมแกงเขียวหวานไก่ซึ่งเป็นอาหารที่คุณหญิงตารกาโปรดปราน และชื่นชมไม่หยุดปาก
มุกตาภาระบายยิ้มหวาน พลางยกหลังมือขึ้นปาดไรเหงื่อบนหน้าผากที่ผุดขึ้นมาตามไรเส้นผม
“ขอบคุณค่ะป้าตาบ”
“หอมฟุ้งแบบนี้ รสชาติจะต้องอร่อยมากแน่ๆ เลย ป้านี่ท้องร้องเลยค่ะ”
แม่ครัวหน้าหวานยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความสุข
“มุกตักแบ่งเอาไว้ให้ป้าตาบแล้วก็ทุกคนในอีกหม้อหนึ่งด้วยค่ะ”
ป้าตาบยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
“ลาภปากพวกป้าแล้วล่ะ ขอบใจนะที่ไม่เคยลืมพวกป้าเลย”
“มุกจะลืมทุก
