ตอนที่ 5

รัญชิดาที่เพิ่งหลับไปสักใหญ่ สะดุ้งเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หล่อนขยับตัวลุกขึ้นนั่ง และมองไปที่บานประตูห้อง “รัญ... ไม่ออกมากินข้าวเหรอลูก นี่มันจะค่ำแล้วนะ” เสียงของแม่เต็มไปด้วยความห่วงใย คงเพราะหล่อนไม่ได้กินทั้งข้าวเช้า กลางวัน และตอนนี้ก็กำลังจะไม่กินข้าวเย็นอีกมื้อ “รัญไม่ค่อยหิวน่ะค่ะแม่” “ไม่สบายหรือเปล่าลูก” “รัญไม่เป็นไรค่ะแม่ แค่เพลียๆ น่ะค่ะ” “ยังไงก็ออกมากินสักหน่อยนะ แม่เป็นห่วงน่ะ” เพราะเกรงว่ามารดาจะไม่สบายใจ หล่อนจึงจำต้องรับปาก ทั้งๆ ที่ต่อมความหิวมันไม่ทำงานเอาเสียเลย “ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวรัญออกไปนะคะ” “โอเค เดี๋ยวแม่รอนะลูก” “ค่ะแม่” เสียงฝีเท้าของมารดาเดินห่างออกไปแล้ว ใบหน้าของรัญชิดาที่พยายามปั้นยิ้มก็ค่อยๆ กลับมาเป็นเศร้าหมองดั่งเดิม หากแม่รู้ว่าวรากรกับโชติกาทรยศหักหลังหล่อน ท่านคงจะโกรธมาก และก็คงจะต้องมีการทะเลาะกับอีกครอบครัวอย่างแน่นอน ซึ่งหล่อนไม่ต้