“กลับไปกับผม มิรดา”
“ไม่... ไม่ค่ะ มิ้มลาออกแล้ว”
“ใครเซ็นต์อนุมัติล่ะ”
แข้งขาของหล่อนสั่นรุนแรง แต่กระนั้นมันก็ยังไม่เท่ากับหัวใจที่เต้นระริกโครมคราม
ตั้งสติสิ มิ้ม... ต้องเข้มแข็ง ไม่อย่างนั้นเธอก็จะต้องแพ้เขาเหมือนทุกครั้ง
“มิ้ม... อนุมัติเองค่ะ”
นี่เขาจะรู้ไหมนะว่าหล่อนต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน กว่าจะพูดอวดดีแบบนี้ออกมาได้
“อวดดี”
เขาเค้นเสียงเดือดดาลออกมา พร้อมกับกระชากร่างของหล่อนเข้าไปกอดรัดแนบอก
“อื้อ...ปล่อยมิ้มนะคะ ปล่อยสิคะ”
ธีธัชแค่นยิ้ม ช้อนมือสอดรองใต้ท้ายทอยจากนั้นก็กดปากแนบลงมาหาทันที
“อื้อ... อุ๊บบบ”
เขาจูบดุเดือด ถ่ายทอดทุกความเกรี้ยวกราดที่เกิดจากการหนีหายของหล่อนใส่ปากนุ่มอย่างเต็มที่ ต้องการให้หล่อนรู้ว่าอย่าได้คิดหนีอีกเด็ดขาด
“คนป่าเถื่อน”
หล่อนต่อว่าเขา หลังจากที่เขาถอนจุมพิตเดือดพล่านออกไปแล้ว น้ำตาของหล่อนไหลริน ปากเห่อบวมจนรู้สึกได้
“ก็จะไม่ทำแรงๆ
