“อือ มึนหัว”
ลลิลเอามือกุมหัวตัวเองแล้วบ่นออกมาเมื่อถูกปล่อยให้นั่งลงที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง คลื่นจับอีกคนพิงพนักโซฟาก่อนจะสั่งออกมา
“นั่งดีๆ เดี๋ยวพี่เอาน้ำมาให้”
“พี่เหรอ พี่ไหนอ่า ลิลไม่มีพี่นะ”
ลลิลมองคนที่ยืนค้ำหัวตาปรือก่อนจะส่ายหัวเมื่อจำได้ว่าตัวเองไม่มีพี่น้อง เธอแค่เมาแต่ไม่ได้ความจำเสื่อมซะหน่อย ความคิดที่ช้าลงกับร่างกายที่สวนทางสมองทำให้เธอนิ่วหน้าอย่างหงุดหงิดใจ แต่ก็รับรู้ได้ว่าคนนี้เธอคุ้นเคยดี ตาสวยหลับลงก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้งเมื่อคลื่นกลับมาพร้อมน้ำเย็นให้เธอดื่ม
“ดื่มน้ำก่อน”
พอดื่มจนหมดลลิลก็รู้สึกสดชื่นขึ้นอีกหน่อย เงยหน้ามองคนที่ยืนตรงหน้าก็หรี่ตาด้วยความสงสัย
“หน้าคุ้นจัง แล้วเป็นพี่ใคร”
ไม่ทันที่คลื่นจะได้ตอบอะไรเสียงมือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้นซะก่อน คลื่นรีบแย่งมาเปิดดูถึงเห็นว่าคนชื่อการันต์อะไรที่ลลิลบอกนั้นทักมารัวๆจนอ่านแทบไม่ทัน
‘ลิล ตอบเราหน่อยครับ’
‘หายไ
