สองเดือนผ่านไป
หลังจากวันนั้นโคลด์ก็เริ่มชดใช้กรรม ทำหน้าที่เป็นพ่อบ้าน ดูแลบ้านดูแลสวน ทำกับข้าว มือเป็นระวิง เขายอมรับว่าเหนื่อยมาก ทำให้รู้สึกผิดกับผิงอันมากขึ้นอีก เพราะพลูวิลล่าหลังใหญ่กว่าบ้านในป่าแห่งนี้มาก สวนก็ใหญ่กว่าด้วย
ผิงอันที่นั่งทานผลไม้ที่โคลด์ปอกให้ ทอดสายตามองออกไปยังร่างโตที่กำลังกวาดใบไม้อย่างขะมักเขม้น สองเดือนแล้วที่เขาได้ทำหน้าที่ดูแลเธอและบ้านหลังนี้ เธอรู้ว่าเขาเหนื่อย แต่ก็ไม่เคยปริปากพูด หรือขอหยุดพักเลยสักครั้ง ไม่ว่าเธอจะสั่งให้ทำอะไรก็ทำ เธอเรื่องมากเรื่องอาหารแค่ไหน เขาก็ไม่บ่น พร้อมทำมาเสิร์ฟเธอใหม่
"เราจะให้อภัยพ่อดีมั้ย" ผิงอันคุยกับลูกที่ดิ้นแรงขึ้นทุกวัน
"ออกมาทำไม ยุงเยอะ" โคลด์หันไปมองคนท้องกำลังเดินออกมาจากบ้าน
"เมื่อยขา" เธอบอกหน้ายุ่ง พลางจับท้องป่องของตัวเอง
"เดี๋ยวพี่เข้าไปนวดให้ครับ" โคลด์รีบวางไม่กวาดวิ่งไปล้างมือ เข้าไปพยุงคนท้องกลับเข้า
