รุ่งเช้าเมื่อร่างบางรู้สึกตัวก็รีบออกจากห้องนอน แอบเอามะม่วงน้ำปลาหวานไปกินใต้ต้นมะขามที่ประจำของตัวเอง อย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจ้องมองอยู่
ร่างโตยืนกอดอกในห้องทำงาน มองลงไปยังต้นมะขาม ที่มีเด็กดื้อแอบกินม่วงอย่างเอร็ดอร่อย มันอร่อยขนาดนั้นเชียว เขายืนมองให้เวลาเธอสักพักใหญ่ถึงเดินลงไปตาม
"หายป่วยแล้วมั้ง"
"....คุณโคลด์" ร่างบางสะดุ้งตกใจแรง เงยหน้าขึ้นมองร่างโตของโคลด์
"...." เขาจ้องเธอนิ่งไม่พูดอะไร สงสัยว่าเธอกินมะม่วงที่ได้มาเมื่อวานเกือบหมดกล่องในคราวเดียวได้ยังไง
"...." ร่างบางลุกขึ้นเดินเข้าไปหา จับมือโตขึ้นสัมผัสหน้าผากตัวเองเพื่อวัดอุณหภูมิ เธอไม่กล้าบอกว่ายังมีไข้อยู่ กลัวเขาหาว่าเธอโกหก เพราะอยากอู้งาน
"เข้าไปกินข้าวกินยา เดี๋ยวก็ตาย" พูดจบร่างโตก็เดินนำเข้าบ้านไปตักข้าวต้มปลาร้อนๆ ที่พึ่งทำเสร็จ
"ไม่ตายหรอก" ร่างบางพึมพำปากยื่น เอามะม่วงน้ำปลาหวานไปเก็บในตู้
