โคลด์เดินกะเผลกออกจากลิฟต์ ตรงออกไปทางเข้าออกโรงพยาบาล เสื้อผ้าก็ไม่เปลี่ยน ผมเผ้าหนวดเครารกรุงรัง ใครผ่านไปมา ก็คิดว่าคนสติไม่ดี
"ผิงอัน!" โคลด์ตะโกนเรียกเสียงดัง เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินเข้า เขาไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ย
"...คุณโคลด์!" เท้าเล็กชะงัก มองคนตัวโตตรงหน้า ไม่อยากเชื่อว่าคนตรงหน้าเธอคือโคลด์ ผู้ชายหล่อเพอร์เฟค ไม่มีวันไหนดูไม่ดี แม้กระทั่งตอนนอน แต่ตอนนี้เขากลับเหมือนคนสติไม่ดี ผมยาว หนวดเครารกรุงรัง แถมผ้าพันแผลเต็มตัว
"เธอจริงๆ ด้วย ผิงอัน" โคลด์เดินขากะเผลกเข้าไปหา น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความดีใจ ในที่สุดเขาก็ได้เจอคนตัวเล็ก
"ใครเหรอจ๊ะพี่ผิง" แอ่วเงยหน้าขึ้นถาม ทำให้ผิงอันหลุดออกจากภวังค์
"เราไปกันเถอะ" ผิงอันกระชับมือเล็กของแอ่วแน่น แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่โคลด์ก็รีบเข้ามาคว้ามือเล็กไว้
"ไม่นะ ห้ามไป" เขาไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว ไม่มีทาง
"ปล่อยนะ!" ผิงอันสะบัดมือโตออก ทำให้โคลด์
