และแล้ววันที่โคลด์รอคอยก็มาถึง เขานอนโรงพยาบาลเพียงสองวันแต่รู้สึกนานเหมือนสองเดือน ยิ่งนุกซ์ส่งรูปผิงอันที่ออกมาเดินเล่น กวาดใบไม้หน้าบ้านมาให้ดู เขายิ่งใจจะขาดอยากไปหาเดี๋ยวนั้น
ทุกวินาทีที่เดินทางหัวใจเขาเต้นรัว ควบคุมไม่ได้ ทั้งดีใจที่จะได้เจอหน้าเมีย และกลัวว่าถ้าผิงอันรู้เรื่องทั้งหมดจะไม่ให้อภัยเขา
"ผิง!!" โคลด์รีบวิ่งลงจากรถเรียกคนตัวเล็กที่กวาดใบไม้หน้าบ้าน
"...." ผิงอันเหลือบมองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วกวาดใบไม้ต่อไม่สนใจ
"ผิงครับเปิดประตูให้พี่หน่อย" เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยออกไปอย่างไพเราะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กสนใจเขาแม้แต่น้อย แถมยังเก็บข้าวของเข้าบ้านอีก
"...."
"ผิงครับอย่าพึ่งไป" โคลด์รีบเรียกตาม แต่ก็ไม่เป็นผล
"..." ผิงอันเดินเข้าบ้านปิดประตูอย่างไร้เยื่อใย
"ผิง" โคลด์เรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ได้แต่มองหลังเล็กนั่น แล้วหันไปถามนุกซ์
"ผิงอันคุยกับมึงมั้ย"
"เอ่อ...คุ
