“จ้า รู้แล้วจ้า”
“สาย ๆ หน่อยจะได้ไปซื้อของเข้าร้าน ของจะหมดละ” อันนี้ถ้าเมื่อก่อนฉันไปช่วยแม่ซื้อของบ่อย ๆ แต่พอไปเรียน ไปอยู่คอนโดก็ไม่ค่อยได้กลับมาบ้าน แม่คงจะไปกับน้องสาวของฉันมั้ง
“จ้า รับทราบจ้า” ฉันขานรับพร้อมกับเดินออกจากครัว
“ดี ๆ จะแวะหาดูจานชามสักหน่อยด้วย”
“จ้า”
“ดีนะพรุ่งนี้ไอ้หมามันว่างทั้งวัน แม่จะได้ไม่ต้องเกรงใจมัน แล้วก็มีคนช่วยถือของอีกแรง”
“เดี๋ยวนะแม่...” ฉันเบรกล้อแทบลาก แล้วหันกลับไปมองหน้าแม่
“ตามนั้น” นั่นคือคำพูดของแม่ฉัน “แล้วอย่าคิดโทรไปขู่ไอ้หมาให้เปลืองน้ำลาย เพราะว่าแม่เป็นคนชวน ไม่ใช่เอ็ง”
แม่พูดมาขนาดนี้เท่ากับรู้ว่าฉันจะทำอะไร ฉันจึงเดินคอตกเข้าห้องนอนของตัวเอง
นี่แม่เล่นวางแผน และดักทางฉันไว้หมดแล้ว แบบนี้ฉันจะโต้แย้ง ถกเถียงอะไรออกไปได้
เวลาแม่รั้น แม่ฟังใครที่ไหนกัน
คุณเคยได้ยินคำนี้มั้ย
‘ทีเอ็งข้าไม่ว่า ทีข้าเอ็งอย่าโวย’
นั่นแหละ แม่ของฉัน
