ยี่สิบนาทีต่อมาแม่บอกให้พี่โคมไฟแวะที่ร้านขายจานชามแห่งหนึ่ง และบอกให้ฉันกับพี่โคมไฟเดินมาทานข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารตามสั่งข้างร้านขายจานชาม ส่วนแม่ไม่หิวขอไปเลือกซื้อของ
ฉันกับพี่โคมไฟจึงมานั่งกินข้าวกันสองคน และเมนูที่ฉันสั่งคือผัดขี้เมากุ้ง ถ้ามากับนาวต้องสั่งทะเลแล้วค่อยแลกกัน
“เราเรียนเป็นไงบ้าง แม่บอกเราไปอยู่คอนโดไม่ค่อยกลับบ้าน” พี่โคมไฟเอ่ยถามระหว่างรออาหาร
“ก็โอเคนะพี่โคม ก็ไม่ได้ยากอะไร แต่ถ้าให้หอมเรียนครูแบบที่พ่อต้องการ หอมว่าไม่น่าจะรอด”
“ตอนนี้เท่าที่พี่เห็นพ่อเขาก็ปลงเยอะแล้วนะ”
“ก็ลูกสาวคนเล็กแผลงฤทธิ์ขนาดนั้น ไม่ปลงจะให้ทำไงได้ ไหนจะหลงหลานอีก”
“แล้วเราอะเมื่อไหร่จะมีบ้าง”
“หมายถึงลูกอะนะพี่โคม”
“อื้ม”
“โอ๊ย หาแฟนให้ได้ก่อนเถอะ”
“อย่างเราเนี่ยนะไม่มีแฟน”
“ใช่น่ะสิ หน้าหอมเหมือนคนมีแฟนเหรอ”
“ไม่เหมือนอะ ขี้เหร่แบบนี้น่าจะไม่มี”
“เดี๋ยวเถอะพี่โคม ชอบเอาความจริง
