โมแข่งจบในเวลา 5 โมงเย็น
สรุปแล้วคือโมชนะ 3-1 มีโอกาสได้แข่งต่อในรอบถัดไป ฉันเดินแยกออกมากับพี่เอิ๊ก โดยที่บอกโมไปว่าเดี๋ยวจะกลับก่อน โมไม่ได้ไปส่งเพราะต้องอยู่กินเลี้ยงกับทีม ส่วนเอ้กับไผ่มองฉันอยู่ห่าง ๆ และห่างออกไปเรื่อย ๆ เมื่อเพื่อนของพี่เอิ๊กดึงตัวออกไป
ตอนนี้ก็เลยเหลือฉันกับพี่เอิ๊กสองคน
“ว่าไงครับ มีอะไรจะคุยกับพี่” พี่เอิ๊กยิ้มให้ฉัน
ฉันจึงส่งยิ้มกลับไป “หอมไม่รู้ว่าพี่เอิ๊กทำดีกับหอมเพราะอะไร แต่หอมมีนาวอยู่แล้ว หอมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องดีเลยที่มันเป็นแบบนี้”
ท้ายที่สุดแล้วฉันเอานาวมาอ้างอีกตามเคย
พี่เอิ๊กมองหน้าฉันโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ มันทำให้ฉันต้องพูดเพิ่มเติม เพราะเดี๋ยวเขาจะหาว่าฉันหลงตัวเอง
“คือถ้าหอมเข้าใจพี่เอิ๊กผิด หอมต้องขอโทษด้วยนะคะ” ขอโทษตอนนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วมั้ยหอม พูดออกไปขนาดนั้นแล้วอะ
“หัวหอมไม่ได้เข้าใจพี่ผิดหรอกครับ พี่ตั้งใจทำดีกับหัวหอม เพรา
