Chapter7: แน่นอน…

1629 Words

[Klin...Talk] เวลาเดินไปเรื่อย ๆ ทั้งฉันและเพื่อนยังคงนั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศของเสียงเพลงและน้ำสีอำพราง “ขอชนแก้วด้วยหน่อยได้ไหม?” เสียงเรียบนิ่งกระซิบข้าง ๆ หู พร้อมกับแก้วทรงกลมบรรจุน้ำสีอำพรางในแก้วยื่นมาตรงหน้าฉัน “พี่ปั้น!” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจและดีใจที่เธอเดินเข้ามาทักฉัน ทั้งที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะทักเธอ เพราะเหตุผลข้อเดียวเท่านั้น “ได้ค่ะ นั่งก่อนสิคะ” ฉันยิ้มออกมาพลางขยับให้เธอได้นั่ง “พี่ปั้นสวัสดีค่ะ” เพื่อทั้งสองของฉันเอ่ย “อื้ม หวัดดี” พี่ปั้นพยักหน้าคลี่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วให้กับสองหนุ่มเพื่อเป็นการทักทาย “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” พี่ปั้นถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ตามแบบสบับของพี่แก พร้อมกับยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่ม “วันนี้แหละคะ พี่ปั้นสบายดีนะคะ” ฉันถามอย่างเกร็ง ๆ เพราะรู้สึกผิด ฉันทำให้พี่ชายเขาเจ็นนะเว้ย! ก็ต้องรู้สึกกับน้องอย่างพี่ปั้นเป็นธรรมดา ถึงแม้ว่าฉันจะ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD