[Hoy…Talk]
“โอ้โห! เหมือนหมาไม่มีผิดเลยนะมึง” เสียงเพื่อนผมดังขึ้น ตอนนี้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ผมไม่รู้เลย
รู้แค่ว่าตอนนี้เมาฉิบหาย!
“หึ! ก็สมควรแล้วล่ะ รู้ทั้งรู้ว่ารักแต่ก็ยังเสือกเล่นตัว” อันนี่เป็นเสียงไอ้สองครับ
หลังจากที่ผมนั่งกระดกเหล้าคนเดียวเงียบ ๆ อยู่นานสองนาน เพื่อนอีกสองคนผมก็โผล่หน้ามาที่ร้ามัน คาดว่าน่าจะเป็นมันนั่นแหละที่บอกถึงได้พากันมาดื่มเป็นเพื่อนผม
แล้วพวกมันก็ถามถึงสาเหตุของอาการเมาปลิ้นแต่หัววัน ซึ่งผมเองก็เลือกที่จะเล่าให้พวกมันฟังทุกอย่างทุกเรื่องตั้งแต่ที่คำพูดแรกที่เธอพูดกับผมที่เชียงรายคืนนั้นจนถึงปัจจุบันที่ช่อกุหลาบที่เธอส่งมาหายไป!
พรึบ!
เป็นเสียงของผมเองแหละครับ ที่ทิ้งตัวเองลงนอนราบกับโซฟาโดยที่มีไอ้ซูนล้มทับลงมาเต็มเเรง!
“หน๊ากกก!! ไอ้สาสสออกปายยดิ๊!” ผมพูดเสียงยาน ๆ ผลักมันออก เมามากครับ
“กูลุกไม่ไหวว่ะ” มันพยายามลุกแต่แม่งเหมือนยิ่งทับผมเ
