“แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าหวานไม่ยอมเป็นตัวแทนของใครเด็ดขาด... หวานยินดีเจ็บช้ำ ดีเสียกว่าต้องเผชิญหน้าอยู่กับความร้าวรานเพราะถูกหลอก”
“ไม่มีใครแทนบัวได้หรอก...”
นั่นไงเขาบอกออกมาแล้ว... ความจริงในหัวใจของเขา เขาบอกให้หล่อนฟังจนได้ มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งด้วยความเจ็บช้ำ หัวใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี
“และก็ไม่มีใครแทนเธอได้เช่นกัน น้ำหวาน... เธอไม่เคยหายไปจากสมองพี่เลยตลอดสี่ปีที่ผ่านมา...ทั้ง ๆ ที่พี่พยายามทำทุกอย่างให้ลืมเธอ”
น้ำหวานแทบจะควบคุมต่อมความอยากจะอาเจียนของตนเองไว้ไม่อยู่ หล่อนไม่รู้ว่าเหตุใดศิวานนท์ถึงพูดแบบนี้ออกมา แต่แน่นอนล่ะว่าเขาต้องโกหก
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ศิวานนท์ไม่เคยแสดงทีท่าว่าพิศวาสหล่อนแม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่เรื่องคืนนั้นเขาก็ทำไปเพราะแค่ต้องการช่วยหล่อนเท่านั้นเอง
“หวานไม่ใช่เด็กอายุสิบเจ็ดแล้วนะคะ หวานยี่สิบเอ็ดแล้ว และก็ไม่ได้โง่เหมือนเมื่อก่อนด้วย...” บอกเขาท
